SYNDYKAT MAR-A-LAGO – OTO NAPRAWDĘ TOCZY SIĘ WOJNA !

Oto liczba, nad którą warto się zastanowić: 2 000 dolarów za ładunek ciężarówki. To opłata, jaką mało znana firma z Florydy o nazwie Gothams LLC – ta sama, która prowadziła obóz dla imigrantów „Alligator Alcatraz” – chce pobierać za każdą ciężarówkę z pomocą humanitarną, która wjeżdża na teren objęty konfliktem pod kontrolą amerykańską. Ciężarówki komercyjne? 12 000 dolarów za sztukę. Umowa, którą przedstawili Białemu Domowi, przewiduje siedmioletni monopol na wszystkie usługi transportowe i logistyczne, z gwarantowanym zwrotem z inwestycji w wysokości 300%. Eksperci ds. zamówień federalnych określili to jako „rabunek”.

Biały Dom twierdził, że propozycja została odłożona na później. Z dokumentów wynika, że partnerzy Gothams jeszcze na początku 2026 roku pozostawali w kontakcie z urzędnikami rządowymi. To jest wojna z Iranem.

Nie ta, o której wam opowiadają – ta, która jest owiana flagami, „bezpieczeństwem narodowym” i uroczystymi przemówieniami o zagrożeniach nuklearnych. Ta wojna oczywiście też istnieje. Ale pod jej powierzchnią działa równoległa architektura, machina finansowa, której koncepcja jest tak bezczelna, że w porównaniu z nią kontrakty Halliburtona z czasów wojny w Iraku wydają się przestarzałe.

W tej wojnie każdy członek gabinetu ma interes finansowy. Każda zrzucona bomba to prezentacja sprzedażowa na żywo. Każda baryłka irańskiej ropy naftowej wycofana z rynku światowego to gratka dla powiązanej politycznie firmy zajmującej się szczelinowaniem hydraulicznym w Teksasie. A kiedy opadnie kurz, to nie dyplomaci podzielą między siebie odbudowę, lecz miliarderzy z branży nieruchomości, którzy sprzedają luksusowe hotele i sztuczne wyspy funduszom państwowym w Rijadzie.

To nie jest produkt uboczny konfliktu. To jest sam konflikt.

Zarzewie wojny

Zanim zaczniemy śledzić pieniądze, warto zrozumieć, jak to się zaczęło. Około 70% członków gabinetu Trumpa oraz ponad 50 urzędników rządowych pełniło wcześniej bezpośrednie funkcje w Heritage Foundation lub jej grupach partnerskich w ramach Projektu 2025. Statystyka ta nie spotyka się z wystarczającą uwagą.

Poprzez Projekt 2025 i następujący po nim „Projekt 2026” Heritage Foundation nie tylko opublikowała listę życzeń dotyczących polityki. Stworzyła ona kanał rekrutacyjny, który wprowadził do federalnej biurokracji setki sprawdzonych lojalistów, z których każdy jest zobowiązany do realizacji określonego zadania: centralizacji władzy wykonawczej, ograniczenia nadzoru regulacyjnego oraz polityki zagranicznej „America First”, która traktuje siłę militarną jako standardowe narzędzie sztuki rządzenia. Wojna z Iranem jest wynikiem działania tego systemu. Dyskusje rozpoczęły się w 2018 r. od przemówienia Colina Powella wygłoszonego przed Heritage Foundation, a w latach 2022–2023 opracowano realną politykę „maksymalnej presji”.

Od dziesięcioleci Heritage opowiada się za zniesieniem porozumienia jądrowego z Iranem, za kampaniami „maksymalnej presji” oraz za wyraźnym stanowiskiem, że z irańskim reżimem nie można negocjować – można jedynie konfrontować się z nim. Naukowcy z tej organizacji określili obecny moment jako „złotą okazję”.

W swoich dokumentach strategicznych domagali się „długotrwałych operacji z tygodniowymi bombardowaniami”. Ich Sentinel Action Fund – super-PAC – opowiadał się właśnie za tymi wydatkami na obronę, z których obecnie finansowane są grupy bojowe lotniskowców w Zatoce Perskiej. Nie była to reakcja na bieżące wydarzenia. Była to strategia, która czekała na odpowiedniego prezydenta i okazję do jej wdrożenia. A teraz kadra jest już na miejscu – nie tylko ideolodzy, ale miliarderzy, których portfele zyskują lub tracą na wartości wraz z każdą decyzją, jaką podejmują w ramach rządu. To prowadzi nas do tematu pieniędzy.

Pentagon jako portfel private equity: Stephen Feinberg

W centrum uwagi znajduje się Stephen Feinberg, współzałożyciel Cerberus Capital Management – firmy private equity o wartości około 70 miliardów dolarów – który pełni funkcję zastępcy sekretarza obrony. Podczas gdy Pete Hegseth pełni rolę ideologicznego lidera i przed kamerami mówi o „etyce wojownika”, to właśnie Feinberg faktycznie zarządza budżetem Pentagonu wynoszącym ponad 900 miliardów dolarów. Według obserwatorów robi to z „przerażającą starannością” specjalisty ds. restrukturyzacji przedsiębiorstw. I właśnie tym się zajmuje.

Feinberg podpisał umowę etyczną, aby zbyć swoje udziały w Cerberusie. Potem jednak tego nie zrobił. Zachował swoje powiązania finansowe z firmą poprzez umowy o świadczenie usług administracyjnych w zakresie księgowości i zgodności podatkowej – umowy, o których twierdził, że „niemożliwe” jest przekazanie ich zewnętrznemu dostawcy. To wygodna „niemożliwość”, gdy portfel twojej „byłej” firmy czerpie bezpośrednie korzyści z wojny, w której bierzesz udział. Oto, co posiada Cerberus:

Czym się zajmuje:

• Testy lotów hipersonicznych
• Zbiorniki paliwowe do napędu dla przemysłu lotniczego
• Badania i rozwój w dziedzinie hipersoniki
• Taktyczne pojazdy wojskowe
• Widmo telekomunikacyjne

Związek z wojną w Iranie:

• Przyspieszone finansowanie testów pocisków hipersonicznych
• Produkcja just-in-time dla systemów rakietowych
• Zintegrowana ze strategią transferu broni Departamentu Obrony
• Zakup pojazdów MRAP i ciężarówek do rozmieszczenia na Bliskim Wschodzie
• Zaangażowana w pozew o wartości 39 mld dolarów przeciwko Departamentowi Obrony — a szef Feinberga pracuje obecnie w Departamencie Obrony

Strategia Obrony Narodowej 2026 wymaga inwestycji w „nowatorskie technologie” i „systemy autonomiczne”. Cerberus Ventures – oddział firmy zajmujący się kapitałem wysokiego ryzyka – przypadkowo skoncentrował swoją strategię inwestycyjną właśnie na tych obszarach. A Feinberg, korzystając ze swojej pozycji w Pentagonie, złagodził zasady udzielania zamówień, aby zapewnić mniejszym firmom – z których wiele ma powiązania z Cerberusem – „szybką ścieżkę”, umożliwiającą uzyskanie wyłącznych kontraktów bez przetargu pod hasłem „wymogów opartych na misji”.

Ataki na irańską instalację jądrową w Fordow w czerwcu 2025 r. nie były jedynie operacjami wojskowymi. Były to pokazy z użyciem ostrej amunicji dla systemów broni hipersonicznej opracowanych przez firmy finansowane przez fundusze private equity. Każdy udany atak stanowi potwierdzenie słuszności koncepcji. Każde potwierdzenie słuszności koncepcji zwiększa wartość portfela. A człowiek, który nadzoruje zamówienia Pentagonu, jest finansowo powiązany z firmami sprzedającymi te rozwiązania.

Feinberg opowiadał się również za „sprytnymi modelami finansowania”, w ramach których firmy private equity bezpośrednio finansują infrastrukturę wojskową – na przykład centra danych w bazach wojskowych – tworząc w ten sposób długoterminowe mechanizmy pozwalające osiągać zyski z samego budżetu obronnego. Pentagon nie tylko kupuje broń od firm private equity. Pod kierownictwem Feinberga staje się on najemcą, który będzie za to płacił jeszcze przez dziesięciolecia!

Zakład ministra handlu: Howard Lutnick

Jeśli historia o Feinbergu dotyczy powolnej korupcji strukturalnej, to historia Howarda Lutnicka dotyczy czegoś szybszego i bardziej zapierającego dech w piersiach: urzędujący członek gabinetu obstawia przeciwko własnej polityce – i wygrywa.

Lutnick, dyrektor generalny Cantor Fitzgerald, został zatwierdzony na stanowisku ministra handlu w lutym 2025 roku. Z tej pozycji nadzorował agresywne stosowanie ustawy o międzynarodowych uprawnieniach ekonomicznych w sytuacjach nadzwyczajnych (IEEPA) w celu nakładania ceł i sankcji – wojnę handlową „America First” w jej najbardziej agresywnej formie. W międzyczasie jego firma – obecnie kierowana przez „jego syna” Brandona Lutnicka – zrobiła coś niezwykłego. Dokumenty zbadane w lipcu 2025 r. oraz późniejsze dochodzenie Komisji Sprawiedliwości Izby Reprezentantów pod przewodnictwem rep. Jamiego Raskina ujawniły, że Cantor Fitzgerald nabył prawa do odzyskania potencjalnych zwrotów ceł od amerykańskich importerów za 20 do 30 centów za dolara.

Przeczytaj to jeszcze raz. Firma Lutnicka wykupiła wierzytelności przedsiębiorstw, które poniosły straty w wyniku nałożenia ceł przez samego Lutnicka – po ogromnej obniżce ceny – i postawiła na to, że sądy ostatecznie uznają te cła za niezgodne z prawem i je uchylą. 20 lutego 2026 r. Sąd Najwyższy postąpił właśnie w ten sposób.

Wynik: 300% do 500% zysku dla firmy Lutnicka, Cantor Fitzgerald, z każdej wierzytelności, którą nabyła. Struktura motywacyjna jest niemal zbyt korupcyjna, by mogła być wiarygodna:

1. Minister handlu nakłada agresywne, potencjalnie nielegalne cła, które zakłócają handel i szkodzą amerykańskim importerom.
2. Własna firma ministra kupuje prawa do ewentualnych zwrotów od tych samych poszkodowanych przedsiębiorstw – za ułamek wartości w dolarach.
3. Gdy sądy uchylą cła – jak wyraźnie oczekiwała firma ministra – otrzyma ona pełną kwotę zwrotu.

A wojna z Iranem jeszcze pogarsza sytuację, zamiast ją poprawiać. Wykorzystanie przez rząd ustawy IEEPA do zwalczania „określonych importów” i „postrzeganych zagrożeń” związanych z konfliktem tworzy ciągły strumień nowych należności handlowych w stanie niewypłacalności, które może wykupić Cantor Fitzgerald. Każda nowa sankcja, każde nowe ogłoszenie stanu wyjątkowego oznacza nową grupę przedsiębiorstw w stanie niewypłacalności, na których może skorzystać firma należąca do rodziny ministra.

Zysk pokoleniowy ministra finansów: Scott Bessent

Wspierany przez Heritage Foundation minister finansów Scott Bessent jest byłym protegowanym George’a Sorosa, który kierował Key Square Group, makro-funduszem hedgingowym, który – zgodnie z założeniami – zarabia na geopolitycznej zmienności. Fundusze makro nie stawiają na pojedyncze akcje. Stawiają na sam chaos: wahania kursów walut, szoki surowcowe, skutki sankcji i wojen. Wyobraźmy sobie teraz, że ten inwestor zasiada w Departamencie Skarbu USA i ma bezpośrednią kontrolę nad polityką sankcji.

Bessent zgodził się pozbyć 28 aktywów, w tym funduszy private equity i funduszy bitcoinowych. Nie zrobił tego jednak w wyznaczonym terminie 90 dni. Następnie pojawiły się skargi dotyczące naruszenia zasad etyki. Campaign Legal Center i Democracy Forward Foundation złożyły formalne skargi, w których zarzucały mu utrzymywanie aktywów w celu czerpania korzyści właśnie z zmienności, do której sam się przyczynił.

Konflikt irański jest głównym motorem zmian makroekonomicznych. Gdy amerykański Departament Skarbu nakłada sankcje na osoby, organizacje i statki powiązane z IRGC, sankcje te powodują ogromne wahania kursu riala irańskiego, światowych kontraktów terminowych na ropę oraz walut podmiotów regionalnych, takich jak Zjednoczone Emiraty Arabskie i Arabia Saudyjska.

Dla inwestora makroekonomicznego taki poziom wglądu w moment i dotkliwość sankcji jest nie tylko korzystny. Jak ujął to jeden z analityków, jest to „szczęśliwy traf na skalę pokoleniową”.

Bessent kontroluje, kiedy dochodzi do zakłóceń. Jego poprzedni fundusz został założony właśnie po to, by czerpać zyski z tych zakłóceń. I nigdy nie przestał tego robić.

Drill Baby Drill – dla wojny: minister energii Chris Wright

Jeśli Pentagon jest miejscem, do którego płyną zyski z broni, to Departament Energii jest miejscem, w którym gromadzą się zyski z surowców. Wspierany przez Heritage Foundation minister energii Chris Wright jest założycielem i byłym dyrektorem generalnym Liberty Energy, firmy świadczącej usługi w zakresie szczelinowania hydraulicznego.

Jego oświadczenia majątkowe liczyły ponad 1800 stron. Ujawniły one portfel akcji związanych z energią o wartości „dziesiątek milionów dolarów”, w tym prawie 3 miliony akcji Liberty Energy, które posiadają Wright i jego żona. Zgodził się on zmniejszyć swoje udziały. Nadzorowane przez niego osobiście otoczenie regulacyjne decyduje o tym, ile warte są te pozostałe udziały. Wojna z Iranem to najlepsza rzecz, jaka mogła się przydarzyć krajowym producentom ropy i gazu, a Wright o tym wie. Rządowa kampania na rzecz „maksymalnej presji gospodarczej” na Iran – obejmująca sankcje wobec ponad 30 firm związanych z irańską „flotą cieni” – wycofała miliony baryłek ropy z rynku światowego. Jeśli połączymy to sztuczne ograniczenie podaży z wszechobecnym zagrożeniem zamknięcia przez Iran Cieśniny Ormuz (która jest obecnie zamknięta i przez którą transportuje się około 20% światowej ropy), wynik jest przewidywalny: ceny energii rosną. Amerykańscy producenci ropy łupkowej – właśnie w tej branży Wright zbudował swoją karierę – spieszą się, by wypełnić tę lukę.

W ten sposób deklarowana przez Wrighta wizja staje się rzeczywistością. Publicznie argumentował on, że węglowodory „nadal stanowią około 85% światowych dostaw energii” i opowiadał się za zniesieniem obowiązków sprawozdawczych związanych z klimatem. Wojna stanowi geopolityczną przykrywkę do realizacji tego programu: więcej odwiertów, więcej szczelinowania, więcej produkcji – wszystko pod hasłami „dominacji energetycznej” i „bezpieczeństwa narodowego”.

Tymczasem przemysł naftowy i gazowy przekazał w samym tylko 2024 roku 25,8 mln dolarów na rzecz grup wyborczych Trumpa. Polityczne zyski z tej inwestycji przejawiają się obecnie w postaci rozporządzeń wykonawczych sprzyjających produkcji, zniesienia przepisów dotyczących ochrony środowiska oraz konfliktu na Bliskim Wschodzie, który spowodował wzrost cen właśnie tych towarów, które sprzedają.

Zarząd na rzecz zysków: kiedy bomby stają się planami biznesowymi

W tym momencie historia osiąga swój najśmielszy rozdział. Rada Pokoju – pod przewodnictwem Donalda Trumpa w charakterze prywatnym – zarządza funduszem na odbudowę i rozwój Strefy Gazy o wartości 17 miliardów dolarów i jest w stanie zarządzać podobnymi inicjatywami w większości innych obszarów objętych konfliktem, w tym w Iranie po zmianie reżimu.

Członkowie Rady nie są dyplomatami, pracownikami organizacji pomocowych ani ekspertami regionalnymi. Są to magnaci nieruchomości i giganci private equity z najbliższego otoczenia Trumpa.

W centrum tego systemu znajduje się Jared Kushner, którego Abraham Accords Peace Institute (AAPI) zostało obecnie wchłonięte przez Heritage Foundation (Czy dostrzegacie tu pewien schemat?), a której firma private equity Affinity Partners pozyskała 2 miliardy dolarów od saudyjskiego funduszu państwowego niemal natychmiast po jego odejściu z Białego Domu w 2021 roku. Inwestycja ta była przedmiotem dochodzenia prowadzonego przez Kongres. Krytycy określili ją jako „zalegalizowaną łapówkę” – nagrodę za poparcie Kushnera dla interesów saudyjskich podczas pierwszej kadencji Trumpa, w tym za jego podejście do sprawy zabójstwa Khashoggiego i poparcie dla wojny w Jemenie. Mechanizmy finansowe są więc ustalone niezależnie od wyniku. Za saudyjską inwestycję o wartości 2 miliardów dolarów Kushner osobiście otrzymuje **25 milionów dolarów rocznie z tytułu opłat za zarządzanie** – niezależnie od tego, czy fundusz kiedykolwiek przyniesie choćby centa zysku, czy nie. Od tego czasu firma Affinity Partners rozszerzyła swoją rolę i rzekomo zajęła stanowisko w saudyjskim przejęciu amerykańskich aktywów korporacyjnych, takich jak Electronic Arts (EA Sports), zapewniając „osłonę polityczną” i „ochronę regulacyjną” dla saudyjskiego kapitału napływającego do USA.

Zastosujmy teraz ten model do Iranu. Podczas gdy amerykańskie bomby niszczą irańską infrastrukturę, Kushner i Board of Peace już oferują funduszom państwowym w Rijadzie i Abu Zabi „niesamowite możliwości inwestycyjne” w „Irań po reżimie”. Board Of Profits w istocie. Marc Rowan z Apollo Global Management szacuje potencjał inwestycji w nieruchomości na 115 miliardów dolarów. Miliarder i osoba z wewnątrz Yakir Gabay proponuje już 200 luksusowych hoteli i sztucznych wysp – zbudowanych na gruzach tego, co amerykańskie i izraelskie ataki właśnie zrównały z ziemią…

Nie da się przecenić obsceniczności tej umowy. Ta sama sieć polityczna, która napędzała wojnę, jest teraz w stanie czerpać zyski z odbudowy. Prezydent jest przewodniczącym gremium – w charakterze prywatnym – które przyznaje kontrakty. Jego zięć kieruje funduszem. A „klientami” są monarchie Zatoki Perskiej, których pieniądze przepływają przez cały ten system. World Liberty Financial (WLF), firma wspierana przez rodzinę Trumpów, generuje przychody, inwestując dolary, które wspierają stablecoin Trumpa o wartości 1 dolara, w bezpieczne aktywa, takie jak amerykańskie obligacje skarbowe. Board Of Peace planuje nakazać wykorzystanie USD1 we wszystkich projektach odbudowy po wojnach, takich jak w Strefie Gazy i w Iranie. Udział w przychodach: Firmy Trumpa (w szczególności DT Marks DEFI LLC) mają prawo do około 75% odsetek, które są generowane z aktywów World Liberty Financial. Według najnowszych doniesień, biorąc pod uwagę obecny obieg, może to przynieść rodzinie Trumpa zysk w wysokości ponad 136 milionów dolarów.

Rodzina Trumpów będzie czerpać bezpośrednie korzyści z każdego dolara zainwestowanego w odbudowę i przepływającego przez Radę Pokoju. Więcej zniszczeń = większy zysk.

Cieniowi przedsiębiorcy: Do tego dochodzą jeszcze łapówki –

Pod powierzchnią klasy miliarderów kwitnie drugorzędna gospodarka złożona z wykonawców powiązanych politycznie.

Gothams LLC – firma „Alligator Alcatraz” wspomniana na początku tego artykułu – wyłoniła się jako główny kandydat do roli „głównego wykonawcy” na całym Bliskim Wschodzie. Przedstawiony przez nią pod koniec 2025 r. projekt przewidywał „architekturę logistyczną systemu zaopatrzenia w Strefie Gazy”, którą eksperci rządu federalnego określili jako jedną z najbardziej wyzyskujących umów, jakie kiedykolwiek widzieli:

• 300% gwarantowanego zwrotu z nakładów kapitałowych
• Siedmioletni monopol na wszystkie usługi transportowe i logistyczne
• opłata w wysokości 2000 dolarów za każdy ładunek ciężarówki z pomocą humanitarną; 12 000 dolarów za każdy ładunek ciężarówki z towarami komercyjnymi

Model ten – w którym politycznie mianowana „komisja pokojowa” pełni rolę klienta i gwarantuje preferowanym wykonawcom potrójny zwrot z inwestycji – ma służyć jako wzór dla operacji po zakończeniu konfliktu w Iranie.

Jest też UG Solutions, prywatna firma wojskowa założona w 2023 roku przez weteranów sił specjalnych Jamesona Govoniego i Glenna Devitta – obu głośnych zwolenników Trumpa. UG Solutions prowadzi punkty kontrolne na obszarach objętych konfliktem, oferując w ten sposób rządowi, jak opisują to eksperci, „możliwość oddzielenia się i zaprzeczenia”. Małe prywatne firmy wojskowe, takie jak te, pełnią rolę firm-przykrywek dla nieoficjalnych płatności i dostaw broni, dzięki czemu władza wykonawcza może całkowicie ominąć nadzór ze strony Kongresu.

To nie są wyjątki. System działa tak, jak powinien. Stary kompleks militarno-przemysłowy działał przynajmniej poprzez duże, notowane na giełdzie firmy zbrojeniowe, które podlegały pewnej kontroli. Nowy model opiera się na firmach-skrzynkach pocztowych, umowach z jednym dostawcą oraz radzie pokojowej, która nie odpowiada przed nikim poza prezydentem – który przewodniczy jej jako osoba prywatna, pełniąc jednocześnie funkcję głównodowodzącego.

Kiedy rząd staje się funduszem hedgingowym

W ramach być może najbardziej radykalnego odejścia od ideologii wolnego rynku, za którą rzekomo opowiada się ten rząd, Biały Dom zaczął nabywać bezpośrednie udziały w spółkach notowanych na giełdzie.

7 stycznia 2026 r. Trump podpisał rozporządzenie wykonawcze, które upoważnia „ministra wojny” do identyfikowania słabo prosperujących przedsiębiorstw zbrojeniowych, zakazania im wykupu własnych akcji i ewentualnego nałożenia na nie „złotej akcji” – przymusowego udziału, który daje rządowi bezpośrednią kontrolę nad priorytetami produkcyjnymi przedsiębiorstwa.

W ten sposób powstaje coś, co można określić jedynie jako klub inwestycyjny wspierany przez państwo. Darczyńcy z branży papierów wartościowych i inwestycyjnej przekazali w 2024 roku 193,8 miliona dolarów na rzecz grup Trumpa. Mogą oni teraz inwestować w przedsiębiorstwa, które są „bezpośrednio powiązane z polityką przemysłową Stanów Zjednoczonych” – przedsiębiorstwa, których wyceny są zabezpieczane przez sam rząd federalny. Dla miliarderów z branży funduszy hedgingowych, takich jak Paul Singer, Nelson Peltz i Diane Hendricks, wojna z Iranem stanowi uzasadnienie dla tego, że państwo „zabezpiecza” krajową produkcję, gwarantując w ten sposób, że ich inwestycje w paliwa kopalne, produkcję i górnictwo są chronione przez całą potęgę amerykańskich sił zbrojnych.

Rząd nie jest już tylko klientem tych branż. Jest jednocześnie współinwestorem, organem regulacyjnym i gwarantem zwrotów. A Donald Trump zgarnia łapówki jako „darowizny na kampanię wyborczą”.

Zintegrowana gospodarka konfliktowa

Cofnijmy się o krok i spójrzmy na całościowy obraz. To nie jest wojna z odrobiną korupcji na marginesie. Chodzi o architekturę finansową zamaskowaną jako polityka zagraniczna. Każdy poziom konfliktu – od decyzji o ataku, przez używaną broń, nałożone sankcje, zakłócone rynki energii, aż po późniejszą odbudowę – został zaprojektowany tak, aby generować zyski dla określonej, identyfikowalnej grupy ludzi: „gangu z Mar-a-Lago”.

Na szczeblu gabinetu: Feinberg kieruje zamówienia Pentagonu w stronę własnego obszaru inwestycyjnego. Wright czerpie zyski z cen energii, które zostały zawyżone przez konflikt wywołany przez jego rząd. Firma Lutnicka obstawia przeciwko własnym cłom i wygrywa. Bessent siedzi na niezbytych aktywach, jednocześnie kontrolując sankcje, które poruszają rynki.

Na poziomie doradczym: Kushner i Rada Pokoju już sprzedają powojenny Iran monarchiom Zatoki Perskiej – i co roku zgarniają 25 milionów dolarów opłat administracyjnych, zanim z ruin powstanie choćby jeden budynek.

Na poziomie wykonawców: fikcyjne firmy z powiązaniami politycznymi osiągają gwarantowane zyski w wysokości 300% z logistyki humanitarnej, podczas gdy prywatne firmy wojskowe obsługują punkty kontrolne bez nadzoru ze strony Kongresu.

Na poziomie inwestorów: „sprawdzona” grupa inwestorów-miliarderów wkłada pieniądze w przedsiębiorstwa, za które rząd faktycznie poręczył – przedsiębiorstwa, których ceny akcji są podtrzymywane przez rozporządzenia wykonawcze i wojnę.

Tak wygląda „państwo najemników”. Wojna nie jest porażką polityczną ani ostatecznym środkiem. Jest to model biznesowy – przedsięwzięcie o najwyższej marży w portfelu ludzi rządzących krajem. Bomby spadają na Teheran. Zyski trafiają do Mar-a-Lago. A ludzie, którzy za to płacą – amerykańscy żołnierze, irańscy cywile, podatnicy, którzy pokrywają 900 miliardów dolarów wydatków na obronę – płacą za wszystko.