OTO OKULTYZM ELIT KTÓRE TWORZYŁY WSPÓŁCZESNĄ NAUKĘ

Znany szwedzki dramatopisarz August Strindberg często próbował produkować złoto w swoim osobistym laboratorium. Autor „Obrony szaleńca” czerpał z wiedzy starożytnych alchemików. Strindberg był znany z pasji do hermetyzmu, teozofii, a nawet porównywał siebie do pewnej formy duszy świata.

Tak więc, jeśli uważasz, że jest to po prostu wyjątkowy przypadek pisarza czczącego magię lub angażującego się w sesje spirytystyczne, jesteś w błędzie. Wybraliśmy omówienie czterech autorów, których dzieła były dla nich prawdziwymi zaklęciami.

Giordano Bruno spotkał się z prześladowaniami za wiarę w mistyczną egipską koncepcję kosmosu

Giordano Bruno, postać renesansu, jest przede wszystkim uznawany za naukowca i filozofa, a nie za słowotwórcę. Jego teorie dotyczące ogromu wszechświata i pochodzenia słonecznego wpłynęły na Mikołaja Kopernika. Wielu uważa Giordano za męczennika, który został stracony za swoje naukowe osiągnięcia. Jak na ironię, w rzeczywistości motywowały go mistyczne koncepcje i był zwolennikiem okultyzmu.

Frances A. Yates w swojej książce „Giordano Bruno and the Hermetic Tradition” zakłada, że ​​ten rzekomy naukowiec był zwolennikiem hermetyzmu, obejmującego wierzenia religijne, magię, alchemię i astrologię.

Giordano wierzył, że mistyczna egipska religia kosmologiczna była prawdziwą wiarą, choć błędnie przedstawianą przez judaizm i chrześcijaństwo. Jest uznawany za pisarza, ponieważ jego dzieła są bogate w dialogi, dramatyczne wątki i postacie debatujące nad problemami świata, podobnie jak współcześni wideoblogerzy.

Głosił, że religia wymaga reformy, którą można osiągnąć za pomocą magicznych zaklęć. W „Wygnaniu triumfującej bestii” wykorzystał postaci Jowisza i Merkurego, aby przewidzieć odrodzenie się starożytnych egipskich wierzeń magicznych. Sugerowało to, że świadome ciała niebieskie wpływają na nasze życie i że Wszechświat posiada własną świadomość . Jednak takie kosmologiczne poglądy nie zostały dobrze przyjęte przez jego rówieśników.

„Rosyjski Faust” przedstawiał rytuały i animowane lalki.

Ten dżentelmen był wybitną postacią w głównym kręgu literackim XVIII wieku. Odojewski przyjaźnił się z Gribojedowem, pił z Kuchelbeckerem i otrzymał publiczne pochwały od Gogola i Puszkina. Nawet Dostojewski czekał na jego recenzję „Białych nocy”, podczas gdy Turgieniew osobiście czytał mu „W przeddzień”.

Jednak za jego plecami wszyscy wyśmiewali jego ekscentryczne hobby. W gabinecie Vladimira znajdowały się tajemnicze pergaminy, złowrogie czaszki i flakony wypełnione niezidentyfikowanymi płynami. Jego ulubiony strój, długi czarny surdut w połączeniu z czapką, idealnie pasował do jego wizerunku „alchemiczno-muzyczno-filozoficzno-fantastycznego szlachcica”.

W „Psychological Notes” wyraził pogląd, że dążenie do wiedzy wykracza poza intelekt, o czym świadczy fakt, że nawet błędy i nieporozumienia napędzają naukę do przodu. W związku z tym nie dziwi fakt, że w opowieściach Odojewskiego można spotkać duchy, magików i ożywione lalki. To zamiłowanie do mistycyzmu przyniosło mu wśród rówieśników przydomek „rosyjski Faust”.

Ponadto autor poświęcił wiele wysiłku, aby nadać tym elementom wysoki poziom realizmu poprzez wykorzystanie traktatów o czarach, alchemii i ezoteryce. Na przykład w „Sylphide” protagonista stosuje praktyki okultystyczne i kabalistyczne rytuały, aby porzucić swoją ziemską miłość na rzecz ponownego zjednoczenia się z duchem wody. Tekst zawiera nawet konkretne wskazówki: „Aby ujrzeć duchy unoszące się w powietrzu, należy po prostu zebrać promienie słoneczne w szklanym pojemniku wypełnionym wodą i pić z niego codziennie”.

William Butler Yeats zwrócił się do aniołów o pomoc

Jako entuzjasta magii i mistycyzmu, ten modernistyczny poeta został ostatecznie uhonorowany Nagrodą Nobla. Wraz ze swoim kolegą ze szkoły Yeats współtworzył lożę Hermetic Society w Dublinie, przyjmując pseudonim DEDI, akronim od „the devil is God inverted”. Następnie William został członkiem stowarzyszenia, które dążyło do zdobycia gnozy – mistycznej wiedzy, która obiecuje jedność z boskością.

Poeta interesował się alchemią, tarotem i często praktykował zaklęcia. Ponieważ William Yeats nigdy nie otrzymał zaproszenia do Hogwartu, zwrócił się ku studiowaniu magii enochijskiej, która rzekomo umożliwiała mu przywoływanie aniołów .

William uczestniczył w sesjach spirytualistycznych ze swoją żoną, która niespodziewanie ujawniła zdolności mediumiczne podczas ich miesiąca miodowego. Niektórzy uczeni sugerują, że udawała transy, aby zachować ich małżeństwo. Poeta uważał, że tylko ci, którzy zostali wtajemniczeni w wiedzę mistyczną, mogli pojąć znaczenie jego wierszy.

Jego dzieła, podobne do zaklęć, odnoszą się do umysłu i pamięci jednostki za pomocą symboli, co może wyjaśniać ich złożoność. Jego sztuki czerpią bezpośrednio z mitologii i folkloru, prezentując półboga Cuchulainna z irlandzkich legend w „At the Hawk’s Well”, „The Death of Cuchulainn” i „The Only Jealousy of Emer”. W „Purgatory” postacie starca i chłopca symbolizują śmierć i odrodzenie. Dla Yeatsa nasza rzeczywistość odzwierciedla legendy i mity.

Gustav Meyrink dbał o swoje dobre samopoczucie za pomocą jogi i miał własne interpretacje nauk okultystycznych

Ten niezwykły człowiek został nawet uwięziony z powodu swoich mistycznych przekonań, oskarżony o oszustwo i wykorzystywanie spirytualizmu dla zysku finansowego. W rezultacie Gustav stracił pracę w banku i zwrócił się ku pisaniu. Helena Blavatsky , założycielka ezoterycznego ruchu teozoficznego, znacząco wpłynęła na jego poglądy.

Meyrink zaangażował się w różne społeczności i zagłębił się w badania zjawisk paranormalnych, telepatii i alchemii. Co ciekawe, rozwinął również pasję do jogi, odkrywając, że praktyki te łagodzą jego przewlekły ból pleców. Ostatecznie autor „Golema” przestał konsultować się z lekarzami, decydując się na leczenie wyłącznie jogą.

Gustav Meyrink przyjął buddyzm, dystansując się od okultyzmu, jednak mistyczne i ezoteryczne elementy w jego pismach przetrwały. W „Zielonej twarzy” spotykamy się z zasadami tantrycznej jogi, podczas gdy „Anioł zachodniego okna” zawiera alchemiczną i tantryczną wiedzę. „Golem” czerpie z kabalistycznej wiedzy i opowieści o rabinie, który ożywia glinę za pomocą magii. Meyrink spotkał się z krytyką ze strony żydowskich mistyków za tę powieść.

Uczeni często postrzegają jego literaturę jako przypadkową interpretację nauk okultystycznych. Sam Meyrink wyznał, że jego twórczość eksploruje „tajemniczą sztukę królów, która przekształca samego człowieka, z jego ciemnej, przemijającej natury w wieczną, świetlistą istotę, która nigdy nie traci siebie”.