100 LETNIE OSZUSTWO KOSMICZNE ITAJNE PROJEKTY UFO W III RZESZY

Komedia science fiction Iron Sky fińskiego reżysera Timo Vuorensoli z 2012 roku, w której zbuntowani naziści po zakończeniu II wojny światowej chcą zasiedlić ciemną stronę Księżyca, podsyciła mit o nazistowskich latających dyskach, mimo że szum wokół niego rozpoczął się już w latach 90. W tamtych czasach pierwsze doniesienia o rozwoju latających dysków w III Rzeszy, znane już w latach 50. XX wieku, były publikowane wraz z ezoterycznym neonazizmem. W 1998 roku ukazała się dość kosztowna produkcja wideo UFO – tajemnice III Rzeszy.

Jednym z projektów wspomnianych w tym kontekście jest maszyna latająca do zaświatów, której plany konstrukcyjne zostały rzekomo przekazane telepatycznie kobietom obdarzonym zdolnościami medialnymi z Towarzystwa Vril.

Został on zaprojektowany przez austriackiego wynalazcę i przyrodnika Viktora Schaubergera. Podobnie jak w wielu innych jego projektach, również i tutaj jako napęd służyła siła impulsowa.

Projekt miał powstać w 1922 roku w małej stodole niedaleko Monachium. Według znanych informacji statek powietrzny składał się z dysku o średnicy ośmiu metrów, nad którym znajdował się równoległy dysk o średnicy 6,50 metra, a pod nim kolejny o średnicy siedmiu metrów. Te trzy dyski były połączone otworem o średnicy 1,80 metra, w którym zamontowano zespół napędowy o wysokości 2,40 metra. Poniżej środkowa część kończyła się stożkowym czubkiem, z którego wystawało ogromne wahadło zapewniające stabilność urządzenia.

W stanie aktywnym górna i dolna tarcza prawdopodobnie obracały się w przeciwnych kierunkach, aby wytworzyć elektromagnetyczne pole rotacyjne. Jako napęd prawdopodobnie wykorzystywano specjalny kondensator wysokoenergetyczny do krótkotrwałych, maksymalnych wartości szczytowych energii, który służył jako rozrusznik dla trzech tarcz, które prawdopodobnie jednocześnie tworzyły specjalny silnik elektryczny oraz generator elektryczny.

Nie wiadomo, jaką moc generowała maszyna latająca i czy kiedykolwiek została zbudowana. Jak podają różne raporty, została ona zdemontowana już w 1924 roku, przetransportowana do Augsburga i tam zmagazynowana. Wielokrotnie twierdzono, że została ona przewieziona do fabryki Messerschmitt w Augsburgu, czego nie można ani potwierdzić, ani zaprzeczyć.

Nie wiadomo również, jaką energią miała być zasilana maszyna latająca do zaświatów, aby wytworzyć niezwykle silne elektromagnetyczne pole rotacyjne, połączone z kontrolowanym efektem antygrawitacyjnym i jednocześnie ekranem ochronnym przed negatywnymi wpływami materialnymi i energetycznymi, takimi jak zderzające się obiekty i ciepło tarcia atmosferycznego.

Do końca II wojny światowej maszyna do lotów w zaświaty była uważana za zaginioną. Według niepotwierdzonych informacji mogła zostać ponownie złożona i udoskonalona w Peenemünde lub w innym miejscu.

Ponadto twierdzi się, że fizyk Winfried Otto Schumann miał otrzymać plany. W 1924 roku Schumann objął kierownictwo Laboratorium Elektrofizycznego na Uniwersytecie Technicznym w Monachium. Posiadał kompetencje w dziedzinie elektrostatyki wysokiego napięcia i fizyki plazmy, a ponadto miał być zaznajomiony z teoriami Viktora Schaubergera. Podczas swojej pracy w przemyśle Schumann zajmował się przede wszystkim natężeniem pola gazów, cieczy i ciał stałych, a podczas pobytu w Monachium rozszerzył swoje zainteresowania o technologię wysokich częstotliwości i fizykę plazmy.

W serii bardzo interesujących publikacji Schumann poświęcił się badaniu zachowania jonosfery oraz eksperymentom z plazmą w laboratorium w podobnych warunkach. Już w 1931 roku stanowisko Schumanna jako dyrektora Instytutu Elektrofizyki i jego doświadczenie mogły sprawić, że stał się on idealnym kierownikiem prywatnie finansowanych przedsięwzięć mających na celu skonstruowanie latającego dysku opartego na zasadach elektroniki wysokiego napięcia z plazmą obracającą się z wysoką częstotliwością.

Ładunki elektrostatyczne o wysokim napięciu wytwarzają siłę napędową, która jest wykorzystywana do opracowywania samolotów z tajnym napędem hybrydowym, takich jak bombowiec B-2. Opisano również, że plazma oparta na wysokoenergetycznej rtęci, obracająca się z prędkością 50 000 obr./min w silnie sprężonym okręgu, może zmniejszyć masę maszyny latającej nawet o 89 procent.

Istnieją teoretycy spiskowi zajmujący się UFO, którzy uważają, że Schumann mógł być również zaangażowany w rozwój ciężkich latających dysków typu Haunebu. Nie ma jednak żadnych dokumentów, które mogłyby to potwierdzić. Dlatego też należy przyjąć z dużym prawdopodobieństwem, że Haunebu jest w rzeczywistości tylko mitem i nigdy nie został zbudowany – a jeśli nawet, to tylko jako prototyp.

Pewne jest, że Schumann został sprowadzony do Stanów Zjednoczonych wkrótce po II wojnie światowej w ramach „Operacji Paperclip” – ściśle tajnego programu, którego celem było rekrutowanie byłych naukowców nazistowskich w celu rozwoju lotnictwa, kosmonautyki i przemysłu rakietowego. Dokumenty ujawnione na mocy ustawy o wolności informacji potwierdzają, że Schumann znajdował się na liście niemieckich naukowców. W latach 1947–1948 Schumann pracował w amerykańskiej bazie lotniczej Wright-Patterson nad tajnymi projektami związanymi z jego obszarem kompetencji.

Jak wynika z memorandum Garlanda, powszechnie wiadomo, że wcześniejsze projekty niemieckich nazistów mogą stanowić potencjalne wyjaśnienie zjawiska latających spodków. Schumann prawdopodobnie znał efekt Biefelda-Browna. Wiedział więc, że silne ładunki elektrostatyczne mogą służyć jako środek napędowy w rozwoju antygrawitacyjnych statków powietrznych. Niezwykła kompetencja Schumanna w dziedzinie fizyki plazmy wysokoenergetycznej sugeruje, że był on również zaznajomiony z zasadami działania efektów antygrawitacyjnych wirującej plazmy wysokoenergetycznej.

Obserwatorzy przypuszczają, że działalność Schumanna w bazie Wright-Patterson najprawdopodobniej służyła dokładnemu zbadaniu efektu Biefelda-Browna. Do dziś uważa się, że fizyk ten był jednym z najwyżej wykwalifikowanych niemieckich naukowców zajmujących się badaniem latających spodków.

Fikcyjny projekt latającego spodka nazistów.

Interesujące jest uderzające podobieństwo rysunków planu Haunebu do latającego spodka Adamskiego, który miał pochodzić z Wenus. W latach 60. Adamski wraz z Desmondem Leslie opublikowali książkę „The Flying Saucers Have Landed” (Latające spodki wylądowały).

Polski dziennikarz Igor Witkowski twierdzi, że prace nad niemieckim latającym dyskiem weszły w decydującą fazę jeszcze przed końcem II wojny światowej. Witkowski twierdzi, że przejrzał dokumenty tajnych służb wojskowych w Archiwum Narodowym Stanów Zjednoczonych i natrafił na wpis w dokumencie opisującym stan zaawansowania niemieckich badań lotniczych. W wpisie z 21 września 1948 r. znajduje się wzmianka o latającym spodku. Co dziwne, dokument ten nie jest już dostępny.

Kontakty z niemieckimi załogami statków kosmicznych

Pozostaje pytanie, czy projekt nazistowskiej latającej płyty jest rzeczywiście tylko mitem, czy też został uznany za mit przez wyższe władze. W końcu pozostaje jeszcze wiele otwartych pytań, nie tylko dotyczących sprzeczności w zeznaniach osób, które ujawniły tę sprawę, ale także tego, na ile prawdziwe są zeznania osób takich jak George Adamski, który twierdził, że miał kontakt z załogami obcych statków kosmicznych.

Ciekawy jest fakt, że wszystkie spotkania miały mieć miejsce w latach 50. Oprócz spotkania George’a Adamskiego z Wenusjaninem miało miejsce jeszcze jedno interesujące spotkanie, a mianowicie spotkanie kalifornijskiego handlarza zbożem Reinholda O. Schmidta w 1957 roku, o którym pisała nawet gazeta „Tageszeitung Rheinpfalz” w wydaniu z 9 listopada 1957 roku. Schmidt twierdził, że został zabrany na pokład statku kosmicznego przez dwóch mężczyzn i dwie kobiety w wieku około 40 lat, którzy byli ubrani w zwykłe ubrania. Załoga wyjaśniła Schmidtowi, że statek może poruszać się jako samolot w powietrzu, jako statek na wodzie i jako łódź podwodna.

Oczywiście może to być tylko fantastyczna historia, w końcu relacja Schmidta, podobnie jak wcześniej relacja George’a Adamskiego, została opublikowana przez wydawnictwo Ventla pod tytułem „Im Raumschiff zur Arktis – Zwischenfall in Kearney” (Statek kosmiczny do Arktyki – incydent w Kearney). Incydent wzbudził duże zainteresowanie w Stanach Zjednoczonych.

Przybyli reporterzy z wielu stanów USA. Jednak dla Schmidta historia ta nie zakończyła się dobrze. Już kilka dni po swoim doświadczeniu został on na polecenie władz państwowych i wojskowych umieszczony w szpitalu psychiatrycznym.

Mimo to Schmidt pozostał przy swojej historii. Interesujące w zeznaniach Schmidta jest to, że statek kosmiczny może poruszać się zarówno w powietrzu, jak i na wodzie oraz pod wodą. W końcu w latach 50. nie było żadnych doniesień o tego typu pojazdach. Schmidt powiedział również, że podobnie jak George Adamski podróżował na pokładzie statku. Oczywiście nie można wykluczyć, że historie Adamskiego i Schmidta zostały napisane przez CIA w celu wywołania ogólnego zamieszania wśród społeczeństwa. Nie można również wykluczyć, że statki te były już pierwszymi prototypami maszyn latających z napędem antygrawitacyjnym, a rzekome kontakty Adamskiego i Schmidta z obcymi były inscenizacją CIA, mającą na celu z jednej strony dalsze umocnienie teorii o obcych, a z drugiej strony dostarczenie ogólnego wyjaśnienia dla coraz częstszych obserwacji dziwnych statków powietrznych.

Jest raczej mało prawdopodobne, aby zaobserwowane statki były technologią nazistowską. Z drugiej strony można to uznać za potwierdzenie, że niemieccy inżynierowie byli zaangażowani w rozwój technologii antygrawitacyjnej.
W wywiadzie udzielonym Alexowi Jonesowi z „InfoWars” amerykański lekarz i badacz UFO Steven Greer poinformował, że od lat 40. XX wieku odzyskiwano latające dyski nieznanego pochodzenia, a już w latach 50. naukowcy opanowali ich właściwości kontroli grawitacji. Według Greera amerykańskie siły zbrojne są w stanie odtworzyć i pilotować statki wykorzystujące antygrawitację.

Steven Greer wypowiada się również na temat projektu latających dysków Niemców w okresie nazizmu. Twierdzi on, że niemieckie latające dyski zostały skonstruowane w wyniku serii eksperymentów, które rozpoczęto już w latach 20. XX wieku i które również dotyczyły antygrawitacji.

Setki niemieckich naukowców pracowało nad „bronią V”, która miała wykraczać poza znane granice fizyki. Oprócz broni promieniowej i elektronicznych metod zakłócania, obejmowała ona również często cytowane latające dyski.

Greer twierdzi, że niemieckie latające dyski były po stronie państw Osi podczas II wojny światowej, podczas gdy Stany Zjednoczone opracowały bombę atomową. W 1945 roku armia amerykańska miała zdobyć co najmniej jedno z tych urządzeń i przetransportować je do USA. Faktem jest, że po zakończeniu II wojny światowej wielu niemieckich ekspertów zostało sprowadzonych do USA w ramach „Projektu Paperclip”, w tym Wernher von Braun, który odegrał kluczową rolę w rozwoju amerykańskiego programu kosmicznego. „Projekt Paperclip” z czasem przekształcił się ostatecznie w „czarny projekt”, który został ustanowiony najpóźniej w połowie lat 50., kiedy nastąpiła pierwsza wielka fala UFO.

Prezydenci USA Dwight D. Eisenhower i John F. Kennedy chcieli dowiedzieć się więcej o tym programie. Według Stevena Greera był to jeden z powodów, dla których Kennedy musiał zginąć. Kennedy miał również poinformować o tajnym projekcie Marilyn Monroe, która następnie planowała zorganizować konferencję prasową, aby poinformować światową opinię publiczną o istnieniu UFO. Z tego powodu również ona miała zostać zabita. Chociaż sprawę przedstawiono jako samobójstwo, według Greera prawdę można znaleźć w dokumentach rządowych.

Greer potwierdza również, że technologia antygrawitacyjna była zdecydowanie rozwijana od lat 50. XX wieku w ramach tajnych projektów. Za pomocą technologii grawitacyjnej planowano nawet przechwycić asteroidę i skierować ją w stronę Ziemi, aby wywołać potężne powodzie, które miały spowodować śmierć i zniszczenia wzdłuż linii brzegowej.

Według Greera, atak został jednak w ostatniej chwili udaremniony przez statek pozaziemski. Według Greera, pozaziemscy goście są powodem, dla którego w dzisiejszych czasach żadna większa asteroida nie uderzyła w Ziemię, podczas gdy Księżyc jest pełen kraterów. Greer twierdzi, że pozytywnie nastawieni obcy są naszymi przyjaciółmi, dlatego znani są również pod nazwą „strażnicy Ziemi”. Greer twierdzi, że te wysoko rozwinięte istoty są strażnikami ludzkości na tej planecie i opiekują się nią już od około 1 miliarda lat. …

Według doniesień, pojawianie się UFO wydaje się koncentrować w pobliżu stacji kosmicznych i baz lotniczych.
Może to wynikać albo z faktu, że reprezentują one najwyższy poziom naszego postępu technicznego, albo z tego, że stanowią zagrożenie dla Układu Słonecznego lub części wszechświata.

W tym kontekście Steven Greer informuje, że tajny rząd cieni planuje wykorzystać swoją cofniętą technologię UFO, która obecnie jest prawie nie do odróżnienia od technologii pozaziemskiej, przeciwko cywilizacjom pozaziemskim. Według słów badacza UFO może to doprowadzić w niedalekiej przyszłości do prawdziwej wojny światów. Steven Greer może mieć rację w wielu kwestiach, jednak moim zdaniem istnieją poważne wątpliwości co do odwrócenia rozwoju technologii pozaziemskiej, o ile kiedykolwiek naukowiec widział, rozebrał i zbadał pozaziemski statek kosmiczny. Z drugiej strony historia pełna jest doniesień o przybyszach z kosmosu – zwłaszcza w starożytności.

Nasza prawdziwa historia Ziemi pokazuje, że istnieli bardzo zaawansowani przybysze z innych światów, z których niektórzy podawali się za bogów. Niektórzy byli życzliwi i służyli innym, żyjąc zgodnie z uniwersalnym prawem, inni byli egoistyczni i rządzili twardą ręką.