MKA ULTRA PO POLSKU – KTO STOI ZA TERROREM W SZKOŁACH ?

Donald Tusk nie wymyślił niczego nowego. Sięgnął po mechanizm stary jak polityka: najpierw strach, potem obietnica bezpieczeństwa, a na końcu rachunek wystawiony obywatelom. Najlepiej płatny ich własną wolnością.

Strach i ograniczanie wolności – lekcja z historii

Historia zna ten scenariusz doskonale. W lutym 1933 roku płonął Reichstag. Narodowi socjaliści wykorzystali atmosferę zagrożenia do ograniczenia podstawowych swobód obywatelskich. Najpierw dekret zawieszający prawa obywatelskie, następnie ustawa o pełnomocnictwach, którą poparli również politycy katolickiego Centrum. Wierzyli zapewne, że oddanie władzy nadzwyczajnych uprawnień jest rozsądnym kompromisem. Historia wystawiła im za tę naiwność wyjątkowo wysoki rachunek.

Nie chodzi o porównywanie Tuska do Hitlera ani dzisiejszej Polski do III Rzeszy. Chodzi o mechanizm. O pokusę wykorzystywania społecznego strachu do rozszerzania kompetencji państwa.

I właśnie ten mechanizm warto dziś obserwować.

Tragedie w szkołach i ustawa o blokowaniu treści w internecie

Polską wstrząsają tragiczne ataki w szkołach. Rodzice boją się o dzieci, społeczeństwo oczekuje odpowiedzi, a rząd powinien przede wszystkim wyjaśnić, gdzie zawiodły procedury, profilaktyka i system bezpieczeństwa.

Tymczasem w centrum politycznej debaty błyskawicznie znalazły się internet, nowe uprawnienia administracyjne i oczywiście prezydent Karol Nawrocki, któremu Donald Tusk wypomina wcześniejsze weto.

Bo w polskiej polityce nawet tragedia potrafi zamienić się w kolejną odsłonę wojny z prezydentem.

I proszę, jaka niezwykła sprawność państwa! Dziś, 8 października 2026 roku, Sejm przegłosował ustawę dotyczącą blokowania nielegalnych treści w internecie. Projekt przygotowany wcześniej nagle nabrał politycznego przyspieszenia. Jeszcze nie opadły emocje po szkolnych tragediach, a parlament już podejmuje decyzję o rozszerzeniu uprawnień do ograniczania dostępu do treści w sieci.

Przypadkowa zbieżność wydarzeń? Być może. Ale tempo głosowania i sposób jego politycznego uzasadniania zasługują na szczególną uwagę.

Na pomoc psychologiczną dla dzieci brakuje pieniędzy, specjalistów i czasu. Na nowe narzędzia kontroli internetu polityczna mobilizacja znajduje się błyskawicznie.

Jakież to wzruszające!

Blokowanie treści a kontrola sądowa i prawa obywateli

Nikt rozsądny nie kwestionuje potrzeby zwalczania internetowych gróźb, nawoływania do przemocy czy przestępczych treści. Ale pomiędzy ściganiem przestępców a przyznawaniem administracji uprawnień do blokowania treści istnieje zasadnicza różnica.

Owszem, ustawa przewiduje możliwość odwołania i kontrolę sądową. Problem polega na tym, że w określonych przypadkach decyzja administracyjna może poprzedzać rozstrzygnięcie niezależnego sądu.

Czy obywatel ma korzystać ze swojej wolności, czy dopiero występować do państwa o jej przywrócenie?

Władza zapewnia, że nowe narzędzia będą służyły wyłącznie słusznym celom. Że wszystko będzie proporcjonalne, odpowiedzialne i bezpieczne. A obywatel nie ma się czego obawiać.

Oczywiście. Przecież historia polityki to niekończąca się opowieść o rządzących, którzy otrzymali dodatkowe uprawnienia i natychmiast zapragnęli je dobrowolnie oddać.

Bezpieczeństwo dzieci jako argument w politycznej debacie

Najbardziej niepokojące jest jednak wykorzystywanie emocji po tragedii do politycznego uzasadniania nowych przepisów. W takiej atmosferze łatwo przedstawić krytyków ustawy jako przeciwników bezpieczeństwa dzieci.

Nie zgadzasz się z ustawą? Czyli nie zależy ci na bezpieczeństwie.

Domagasz się silniejszej kontroli sądowej? Czyli przeszkadzasz w walce z przestępczością.

Pytasz o konstytucję? Czyli komplikujesz sprawę.

Witamy w demokracji warunkowej. Wolno ci mieć własne zdanie, dopóki nie przeszkadza ono rządzącym w ratowaniu cię przed zagrożeniami.

I właśnie dlatego ostrzeżenie Marcina Rosołowskiego jest warte namysłu. Nie dlatego, że Polska jest Niemcami z 1933 roku. Nie jest. Ale dlatego, że historia pokazuje, jak łatwo w atmosferze strachu uzasadniać ograniczenia, które w spokojniejszych okolicznościach spotkałyby się ze znacznie większym oporem.

Czy blokowanie transmisji zapobiega tragediom w szkołach?

Donald Tusk powinien więc odpowiedzieć na proste pytanie: w jaki konkretnie sposób nowe uprawnienia do blokowania treści miałyby zapobiec tragediom w polskich szkołach? I dlaczego dotychczasowe przepisy oraz działania służb miałyby być niewystarczające?

Premier argumentował, że jeden z napastników miał na kasku kamerę, a gdyby transmitował atak na żywo, nowe przepisy umożliwiłyby szybką reakcję i zablokowanie transmisji.

Genialne! Czyli zamachowiec najpierw musi rozpocząć transmisję, żeby państwo mogło ją zablokować? A zablokowanie transmisji w jaki sposób miałoby automatycznie doprowadzić do zatrzymania napastnika i uratowania dzieci?

Groźby wobec dzieci i skuteczność działania służb

A teraz pytanie jeszcze ciekawsze. Telewizja Republika opublikowała nagrania zamaskowanego mężczyzny grożącego zabiciem 60 dzieci, w tym pierwszoklasistów. Skoro dziennikarze dotarli do tych materiałów, to miejmy nadzieję, że policja i odpowiednie służby również je posiadają.

I co dalej? Czy ustalono autora nagrań? Czy zidentyfikowano źródło gróźb? Jakie działania podjęto, aby zweryfikować zagrożenie i zapewnić bezpieczeństwo uczniom?

Panie premierze, do ścigania człowieka grożącego mordowaniem dzieci nie potrzeba nowej ustawy o blokowaniu internetu. Groźby karalne już dziś są przestępstwem. Potrzeba sprawnych służb, skutecznego rozpoznania zagrożenia i zdecydowanej reakcji.

Bo zablokowanie filmu nie oznacza zatrzymania jego autora. A usunięcie groźby z internetu nie oznacza, że zagrożenie zniknęło.

I właśnie na tym polega zasadnicza różnica między zapewnieniem dzieciom bezpieczeństwa a zapewnieniem obywatelom, że państwo potrafi nacisnąć przycisk „BLOKUJ”.

Konstytucja, wolność i granice władzy państwa

Konstytucja nie jest przeszkodą w zapewnianiu bezpieczeństwa. Jest zabezpieczeniem przed tym, by pod jego hasłem państwo nie otrzymało więcej władzy, niż rzeczywiście potrzebuje.

Najbardziej niebezpieczne ograniczenia wolności rzadko przedstawia się jako ograniczenia wolności. Zazwyczaj sprzedaje się je w eleganckim opakowaniu, z pięknym hasłem i zapewnieniem, że wszystko odbywa się dla naszego dobra.

Bo jeżeli za każdym razem, gdy państwo nie potrafi zapewnić obywatelom bezpieczeństwa, odpowiedzią będzie ograniczanie ich swobód, możemy w końcu obudzić się w kraju, w którym wolności będzie coraz mniej, a bezpieczeństwa nadal będzie brakować.

I wtedy premier zapewne ogłosi, że potrzebna jest kolejna ustawa.

Oczywiście dla naszego dobra.

Najpierw atak. Potem nagrania, alarmujące wiadomości i rodzice, którzy boją się wysłać dzieci do szkoły. Wreszcie pojawia się obietnica: oddajcie państwu więcej kontroli, a państwo przywróci wam bezpieczeństwo. Gdyby za szkolnymi tragediami stała ukryta operacja, właśnie społeczny strach mógłby być jej najważniejszym rezultatem.

Projekt MKUltra – rzeczywista historia eksperymentów CIA

Historia MKUltra dostarcza takiemu scenariuszowi mrocznego punktu wyjścia. CIA rzeczywiście prowadziła eksperymenty dotyczące wpływania na zachowanie ludzi, obejmujące substancje psychoaktywne i hipnozę, również z udziałem osób nieświadomych tego, czemu je poddawano. Potwierdzają to dokumenty amerykańskiego Senatu. Nie potwierdzają jednak istnienia niezawodnej metody tworzenia posłusznych zabójców.

MKUltra 2.0 – fikcyjny scenariusz manipulacji młodymi ludźmi

Wyobraźmy sobie jednak współczesną, fikcyjną kontynuację tych ambicji. Operację, której organizatorzy chcieliby wykorzystać młodych ludzi jako narzędzia do wywołania publicznego wstrząsu.

W takim scenariuszu sprawca widoczny na szkolnym korytarzu byłby zaledwie ostatnim ogniwem. Wcześniej istniałaby niewidoczna dla otoczenia relacja zależności, nacisku lub manipulacji. Prawdziwa historia zaczynałaby się długo przed pojawieniem się noża. Jej śladów trzeba byłoby szukać w kontaktach, wiadomościach i osobach pozostających poza kadrem.

Nagrania ataków i rozprzestrzenianie społecznego strachu

Kamera miałaby w tej opowieści szczególne znaczenie. Nagranie pozwalałoby przenieść strach z jednej szkoły do tysięcy domów. Każde odtworzenie przedłużałoby oddziaływanie ataku, a każdy kolejny alarm wzmacniałby poczucie, że zagrożenie może pojawić się wszędzie.

Organizatorom takiej fikcyjnej operacji mogłoby zależeć właśnie na tej skali reakcji. Społeczeństwo w stanie ciągłego napięcia łatwiej zaakceptowałoby rozwiązania, które wcześniej budziły sprzeciw: kolejne kamery, ograniczenia dostępu, rozszerzone uprawnienia urzędników i kontrolowanie komunikacji.

Bezpieczeństwo w szkołach a rozszerzanie kontroli

Szkoła stopniowo przypominałaby obiekt zamknięty. Rodzice prosiliby o następne zabezpieczenia, a pytania o ich granice schodziłyby na dalszy plan.

W najbardziej ponurej wersji tego scenariusza nawet politycy podejmujący decyzje nie musieliby znać źródła kryzysu. Wystarczyłoby, że reagowaliby zgodnie z przewidywaniami: pod presją opinii publicznej, kamer i żądania natychmiastowych działań.

Ukryta operacja wykorzystywałaby instytucje, media i społeczne emocje bez konieczności bezpośredniego sterowania każdym uczestnikiem.

Operacja strachu – kto ponosiłby jej konsekwencje?

Na tym polegałaby groza wyobrażonego MKUltra 2.0: pojedynczy akt przemocy uruchamiałby skutki znacznie większe niż sam atak. Dzieci i ich rodziny płaciłyby za niego prawdziwym cierpieniem, społeczeństwo utratą poczucia bezpieczeństwa, a później również zgodą na kolejne ograniczenia.

Autorzy takiej operacji mogliby pozostać niewidoczni, podczas gdy cała uwaga skupiałaby się na sprawcy. Najważniejsze pytanie tego spiskowego scenariusza brzmiałoby więc: czy reakcja, którą uznajemy za własną, nie jest właśnie rezultatem, na który ktoś liczył?