
ROTHSCHILD OSTRZEGA: „ŚWIAT ZMIENI SIĘ W MGNIENIU OKA”
20 November 2026Piętnaście metrów pod powierzchnią antarktycznego lodu miało znajdować się wejście do ogromnej, ośmiokątnej budowli. O prowadzącej do niej tajnej misji opowiedział Lindzie Howe informator występujący pod pseudonimem Spartan 1. Jak twierdzi, w 2003 roku wraz z zespołem dotarł w okolice lodowca Beardmore i wszedł do wnętrza konstrukcji, której kolejne poziomy sięgały daleko w głąb lodu.
Spartan 1 przedstawił się jako emerytowany żołnierz Navy SEALs, jednostek specjalnych amerykańskiej marynarki wojennej. Howe po raz pierwszy rozmawiała z nim 19 lipca 2018 roku. W nagraniu opublikowanym na YouTubie jego twarz pozostaje w cieniu, a głos zmieniono, by chronić jego tożsamość. Howe zapewnia, że osobiście zapoznała się z obszerną dokumentacją jego służby i na tej podstawie uznała go za wiarygodnego rozmówcę.
Już wcześniej Howe opublikowała relację innego wojskowego informatora, który przedstawił się jako Brian. Jako inżynier lotnictwa amerykańskiej marynarki wojennej w latach 1983–1997 wielokrotnie uczestniczył w lotach wspierających działania dywizjonu Antarctic Development Squadron. Podczas służby miał obserwować zjawiska, które jego zdaniem wskazywały na obecność obiektów lub baz ukrytych głęboko pod antarktycznymi lodowcami. Opowiadał między innymi o srebrnych dyskach, które widział w locie nad Górami Transantarktycznymi. Howe zwróciła uwagę, że z jego opisu wynikało, iż do obserwacji doszło stosunkowo blisko rejonu późniejszej misji Spartana 1.
Według relacji przytoczonej przez Howe ekspedycję z 2003 roku poprzedziło badanie georadarem. W pobliżu lodowca Beardmore, w miejscu oddalonym według niej o około 150 kilometrów od amerykańskiej stacji McMurdo, radar miał wykryć konstrukcję o zarysie idealnie foremnego ośmiokąta. Zanim przybyli żołnierze, grupa naukowców i inżynierów zdążyła już usunąć lód przykrywający górną powierzchnię budowli. Odsłonięty fragment miał jednolicie czarną barwę. Pod nim, jak relacjonowała Howe, znajdowały się jeszcze dwa czarne ośmiokątne poziomy, jeden pod drugim, skryte w warstwie lodu o grubości przekraczającej trzy kilometry.
Spartan 1 opowiadał, że jego misja rozpoczęła się na pokładzie lotniskowca płynącego w rejonie Morza Rossa. Stamtąd śmigłowcem przetransportowano go do McMurdo, największej amerykańskiej stacji na Antarktydzie. Dalszą część drogi, od stacji do miejsca prac, żołnierze pokonali transportem lądowym.
Wejście, przez które zespół dostał się do środka, znajdowało się według jego oceny około piętnastu metrów pod powierzchnią lodu. Grubość ścian szacował na sześć do dziesięciu metrów, a odległość od podłogi do sufitu na siedem do dziewięciu. Podłoga, ściany i sufit wyglądały, jakby wykonano je z tego samego kamienia. Spartan 1 opisywał go jako materiał przypominający bazalt, o głębokiej czerni i połysku wypolerowanego marmuru.
W środku, według jego relacji, panowała temperatura od dwudziestu do dwudziestu dwóch stopni Celsjusza. Z podłogi i sufitu sączyło się jasnozielone światło o limonkowym odcieniu. Żołnierz nie zauważył żadnych lamp, z których mogłoby pochodzić, ani urządzeń, które wyjaśniałyby, jak w pomieszczeniach otoczonych lodem utrzymywano taką temperaturę.
W chwili przybycia żołnierzy ekipy archeologiczne miały dostęp zaledwie do części budowli. Pozostałe pomieszczenia wciąż kryły się pod lodem, a niższe poziomy sięgały znacznie głębiej niż odsłonięte wejście. Według Spartana 1 odczyty georadaru pozwalały oszacować powierzchnię ośmiokątnej konstrukcji na około pół kilometra kwadratowego.
Szczególnie dokładnie zapamiętał znaki wyryte w ścianach i drzwiach. Miały około dwudziestu centymetrów wysokości, a ich linie wcinały się w czarny materiał na głębokość mniej więcej pięciu centymetrów. Wśród przedstawień rozpoznawał sylwetki zwierząt, obok których widniały inne, nieznane mu symbole. Sposób ich wykonania przywodził mu na myśl hieroglify egipskie i pismo Majów, choć samych znaków nie potrafił przypisać żadnej z tych kultur.
Jeden z nich zwrócił szczególną uwagę Howe ze względu na podobieństwo do Czarnego Słońca, motywu związanego z nazistowską SS. Duży wzór znany pod tą nazwą widnieje na posadzce zamku Wewelsburg, który pełnił ważną funkcję w planach kierownictwa SS. W pierwotnym omówieniu przywołano również niemieckie przepisy ograniczające używanie symboliki nazistowskiej. Howe zapowiedziała, że do wyglądu znaku i jego możliwego znaczenia wróci w kolejnych nagraniach poświęconych relacji Spartana 1.
Do zadań jego zespołu należał transport naukowców, którzy mieli udokumentować wygląd pomieszczeń oraz wyrytych w kamieniu znaków. Badacze fotografowali ściany i drzwi, a poszczególne symbole odwzorowywali również na rysunkach. Gdy nadeszła pora odjazdu, jeden z nich nalegał, by dać mu więcej czasu. Jak wspominał Spartan 1, badacz przekonywał, że nie zdołał jeszcze dokładnie udokumentować znaleziska, i ostatecznie pozostał na miejscu po wyjeździe zespołu.
O pochodzeniu budowli żołnierz mówił na podstawie tego, co, jak twierdził, jemu samemu przekazano. Usłyszał, że konstrukcję wzniosły istoty pozaziemskie o wyglądzie zbliżonym do ludzkiego. Według tej samej opowieści istoty te miały w odległej przeszłości prowadzić eksperymenty genetyczne, które wpłynęły na rozwój ludzkości. Spartan 1 przyznał, że uwierzył w takie wyjaśnienie pochodzenia obiektu.
Dla Howe o znaczeniu tej relacji przesądzał przede wszystkim opis wnętrza. Brian, jej wcześniejszy rozmówca, obserwował niezwykłe obiekty z powietrza, lecz nigdy nie miał okazji wejść do żadnej z domniemanych podziemnych budowli. Najbliżej takiego miejsca znalazł się, jak wspominał, podczas przelotu nad obszarem objętym zakazem lotów w rejonie bieguna południowego. Z pokładu samolotu dostrzegł wówczas duży otwór, który wydawał się prowadzić daleko w głąb lodu.
W materiale przywołano jeszcze dwóch informatorów, którzy utrzymywali, że na własne oczy widzieli obiekty ukryte pod antarktycznym lądolodem. Byli nimi Corey Goode i Pete Peterson. Obaj opisywali wizyty w miejscach, gdzie miały się zachować pozostałości dawnej cywilizacji, przy czym każdy z nich przedstawiał inny cel swojej podróży.
Goode twierdził, że po raz pierwszy przewieziono go na Antarktydę na początku 2016 roku, a następnie ponownie na początku roku 2017. Podczas tych wizyt miał oglądać tajne bazy oraz zabudowania starożytnej cywilizacji spoczywające głęboko pod lodem. Opowiadał również o kilku ciałach istot, które opisywał jako hybrydy ludzi i istot pozaziemskich. Ich pochodzenie wiązał z eksperymentami genetycznymi prowadzonymi przed tysiącami lat przez wysokie istoty o ludzkim wyglądzie. W jego relacji pojawiły się także trzy ogromne statki macierzyste. To one miały dać początek cywilizacji, której centrum znajdowało się na Antarktydzie, a wpływy z czasem objęły cały świat.
Peterson opowiadał z kolei, że sprowadzono go na kontynent w ramach tajnych misji, aby pomógł ustalić, jak działają urządzenia odnalezione w pobliżu trzech statków macierzystych. Utrzymywał, że przynajmniej jeden z tych statków widział osobiście. Jego relację zestawiono z opowieścią Goode’a ze względu na powtarzające się w obu przekazach szczegóły, zwłaszcza liczbę statków i opis dawnej bazy, która miała stanowić ośrodek globalnej cywilizacji.
W tym miejscu powraca pytanie o znak dostrzeżony przez Spartana 1. Czy motyw przypominający Czarne Słońce mógł być godłem dawnej cywilizacji, której centrum leżało w okolicach bieguna południowego, a jej mieszkańcy przenosili ten wizerunek do odległych kolonii? Autor książki „Ukryta historia Antarktydy” łączy ten wątek z własną tezą o niemieckiej obecności na kontynencie. Przedstawia w niej materiały, które jego zdaniem przemawiają za tym, że niemieccy naziści posługujący się symbolem Czarnego Słońca założyli na Antarktydzie kolonię i zbudowali tam statek przeznaczony do wypraw kolonizacyjnych w odległe rejony kosmosu.
Osobną kwestią pozostaje wiek opisywanej konstrukcji. Howe brała pod uwagę nawet trzydzieści trzy miliony lat, wiążąc tę liczbę z okresem, w którym według przywoływanej przez nią chronologii geologicznej Antarktyda miała być po raz ostatni wolna od lodu. Autor „Ukrytej historii Antarktydy” proponuje zupełnie inną datę. Utrzymuje, że kontynent mógł być wolny od pokrywy lodowej jeszcze jedenaście tysięcy siedemset lat temu, a więc w przybliżonym czasie, na który na podstawie przekazu Platona datuje się zagładę Atlantydy. Tak znaczna rozbieżność pozostawia otwarte pytanie o to, z jakiej epoki miałyby pochodzić opisywane ruiny.
W opowieściach Spartana 1, Goode’a i Petersona powraca obraz rozległych budowli ukrytych pod powierzchnią Antarktydy. Relacja Spartana 1 wnosi szczegóły, których brakowało w pozostałych przekazach, od położenia wejścia i wyglądu czarnego kamienia po barwę światła padającego na wyryte w drzwiach znaki. Howe zapowiedziała publikację kolejnych fragmentów rozmowy. To właśnie w nich miały się znaleźć dalsze wyjaśnienia dotyczące tego, co jej rozmówca, jak utrzymywał, zobaczył podczas misji w 2003 roku.





