KLONY PRZYWÓDCÓW I CELEBRYTÓW – KTO NAPRAWDĘ NAMI RZĄDZI ?

KLONY PRZYWÓDCÓW I CELEBRYTÓW. KTO NAPRAWDĘ WRACA PRZED KAMERY?

Klonowanie światowych przywódców i celebrytów otwiera możliwość bardziej niepokojącą niż potajemne zatrudnienie sobowtóra. Człowiek może zniknąć za zamkniętymi drzwiami, a jego publiczne życie trwa bez żadnej przerwy. Inne ciało przejmuje wygląd, rozpoznawalność i dostęp związane ze znajomą tożsamością. Miliony ludzi nadal patrzą, nieświadome, że osoba, którą pamiętają, być może już przed nimi nie stoi.

22 czerwca 2023 roku relacje rosyjskiej telewizji wywołały oskarżenia, że w oficjalnych wydarzeniach uczestniczy więcej niż jeden Władimir Putin. Według doniesień posiedzenie Rady Bezpieczeństwa odbywało się około godziny 11:55, a jego transmisję przedstawiano jako nadawaną na żywo od około 12:03. Kolejne wystąpienie umieszczało Putina przy Grobie Nieznanego Żołnierza około 12:15. Nakładające się relacje stały się podstawą zarzutów dotyczących zastępców występujących pod nazwiskiem prezydenta.

Możliwość klonowania nadaje tym spornym wystąpieniom znacznie mroczniejszy wymiar niż obecność aktora na uroczystości. Różne osoby mogłyby wchodzić do strzeżonych budynków, otrzymywać poufne informacje i spotykać się z urzędnikami przekonanymi, że rozpoznają swojego przywódcę. Po każdym takim spotkaniu pozostawaliby świadkowie pewni, że rozmawiali bezpośrednio z tym samym człowiekiem. Gdyby takie zastępstwa istniały, stojąca za nimi organizacja mogłaby na tyle ściśle kontrolować dostęp, aby uczestnicy poszczególnych spotkań nie mieli okazji skonfrontować swoich doświadczeń.

Na długo przed tymi transmisjami brytyjski wywiad pokazał, jak przekonująco zorganizowana operacja może stworzyć pozory obecności słynnego dowódcy. W maju 1944 roku, przed lądowaniem aliantów w Normandii, aktor i żołnierz M. E. Clifton James wcielał się w generała Bernarda Montgomery’ego podczas wizyt w Gibraltarze i Algierze. Operacja „Copperhead” wykorzystywała te wystąpienia do wprowadzania niemieckiego wywiadu w błąd co do miejsca pobytu dowódcy. Sposób przyjęcia, mundur i wyćwiczone zachowanie pomagały przekonać obserwatorów, że stojący przed nimi człowiek jest osobą, która w rzeczywistości przebywała gdzie indziej.

Sobowtóry Józefa Stalina wprowadzają do historii władzy kolejną opowieść o ukrywaniu tożsamości. W relacjach upublicznionych w 2008 roku Feliks Dadajew opisywał odgrywanie roli sowieckiego przywódcy i twierdził, że wykonywało ją kilku mężczyzn. Obejmowało to również pozorowane podróże, które miały przyciągać uwagę, podczas gdy Stalin przemieszczał się osobno. Ludzie obserwujący wyjazd mogli zapamiętać wydarzenie starannie zaaranżowane wyłącznie po to, aby ukryć ruchy kogoś innego.

Wystąpienia Hillary Clinton 11 września 2016 roku wywołały kolejne kontrowersje dotyczące tożsamości osoby pokazywanej przed kamerami. Po wyraźnym pogorszeniu samopoczucia podczas nowojorskich uroczystości upamiętniających zamachy pojawiła się później przed mieszkaniem córki w znacznie lepszej formie. Widzowie rozpowszechniali porównania rysów twarzy, sylwetki i ruchów, oskarżając jej sztab o wykorzystanie sobowtóra. Te następujące po sobie wystąpienia stały się częścią szerszych zarzutów, według których za tożsamościami znanych osób kryją się zastępcy chronieni przez otaczające ich organizacje.

Prezydent Nigerii Muhammadu Buhari zetknął się z niezwykłym oskarżeniem po swojej długiej nieobecności związanej z leczeniem w 2017 roku. Rozpowszechniana później pogłoska głosiła, że zmarł i został zastąpiony przez człowieka o imieniu Jubril, pochodzącego z Sudanu. Historia zyskała taki rozgłos, że Buhari publicznie odniósł się do niej podczas spotkania w Polsce w grudniu 2018 roku. W centrum tej opowieści znajdowała się niepokojąca możliwość: całe państwo nadal funkcjonujące pod rządami prezydenta posługującego się tożsamością człowieka, który zniknął.

Przypadki te dotyczą różnych wydarzeń, lecz możliwość klonowania przenosi ich konsekwencje poza inscenizowane wystąpienia i starannie dobranych sobowtórów. Biologiczne powielanie oznaczałoby perspektywę tworzenia ludzi przeznaczonych do zajmowania stanowisk już otoczonych pieniędzmi, wpływami i posłuszeństwem. W takim scenariuszu pierwotna osoba staje się zbędna, ponieważ ktoś inny może nadal pełnić jej publiczną funkcję. Nieobecność można wyjaśnić chorobą, wycofaniem się z życia zawodowego albo potrzebą prywatności, zanim zastępca powróci przed kamery.

Najmroczniejsze pytanie dotyczy losu człowieka, którego tożsamość pozostaje cenna, kiedy jego ciało staje się niewygodne. W ramach takiego programu podmiany osoba odmawiająca wykonywania poleceń mogłaby zniknąć, nie zabierając ze sobą ani reputacji, ani możliwości zarabiania. Duplikat przejmuje spotkania, podpisuje umowy i odbiera oklaski należące do życia innego człowieka. Rozpoznawalność staje się sposobem ukrycia nieobecności zamiast potwierdzeniem, kto rzeczywiście powrócił.

Podmienianie celebrytów otwiera drzwi do znacznie większego koszmaru, obejmującego traktowanie ludzi jak własności, wykorzystywanie ich oraz podtrzymywanie tych samych tożsamości w wymiennych ciałach.

Groza tkwi w możliwości, że czyjeś zniknięcie nigdy nie doprowadzi do zgłoszenia zaginięcia ani publicznego pogrzebu. Twarz tej osoby wraca na ekrany, zaplanowane wystąpienia zostają wznowione, a wszyscy cieszą się, że znów ją widzą.