WIRUSOWA „LISTA PRZEBOJÓW” I ZASADY POSTĘPOWANIA W KOLEJNEJ PANDEMII – CO SZYKUJĄ ELITY ?

Świeżo z prasy wyszła sprawa, która wstrząsnęła światem wirusologii i epidemiologii, a wirus ospy małpiej padł ofiarą oskarżeń o plagiat. Konsekwencje dla wirusa ospy małpiej mogą być poważne, w tym usunięcie z prestiżowej listy BSV (Wielkie, przerażające wirusy). Konkretnie, wirus ospy małpiej jest oskarżany o plagiat COVID-19. Podsumowując, COVID-19 był wirusem, który zajmował pierwsze miejsce na liście BSV w latach 2020-2022. Od tego czasu wahał się na liście w górę i w dół, ale nigdy nie opuścił pierwszej dziesiątki. Krótko mówiąc, na szczycie listy znalazła się ospa małpia, ale obecnie to miejsce zajmuje wirus Ebola .

Monkeypox, próbując odzyskać pierwsze miejsce, zmienił nawet nazwę na „Mpox”, aby brzmieć poważniej, mniej kolonialnie i przyciągnąć młodsze, bardziej poprawne politycznie pokolenie. Wirusowi jednak nadal nie udało się odzyskać pozycji lidera. Teraz, w zdeterminowanej walce o upragnione pierwsze miejsce i powrót do popularności, „monkeypox”, po dokładnym zbadaniu wirusa COVID-19, zastosował niektóre z tych samych taktyk, które stosował w przypadku COVID-19.

COVID-19 jest obecnie uważany za geniusza wśród wirusów. Jego rozwój od „łagodnej infekcji grypopodobnej” i takiej, w której nie stwierdzono „przenoszenia z człowieka na człowieka”, po raz pierwszy zauważonej w Wuhan pod koniec 2019 roku (autor był w Wuhan pod koniec 2019 roku i niczego nie zauważył!), do stania się egzystencjalnym zagrożeniem dla ludzkości jest obecnie obowiązkowym studium przypadku w obozach szkoleniowych dla wirusów, gdzie inne łagodne „wirusy” są szkolone w zabójczej sztuce sprawiania wrażenia bardziej śmiercionośnych niż są w rzeczywistości, jednocześnie stawiając cywilizację na kolana pod względem społecznym i ekonomicznym.

Kluczowe elementy podręcznika dotyczącego COVID-19 obejmowały:

Obowiązkowe testy. Pomimo rzekomej śmiertelności i wyniszczającej natury COVID-19 oraz jego niepodważalnych objawów, uznano za konieczne wykonanie testu w celu ustalenia, czy doszło do zakażenia. Co ciekawe, w wyniku testów niemal u wszystkich wykryto COVID-19, mimo że wielu nie miało o tym pojęcia. COVID-19 prześcignął sam siebie w promowaniu stosowania PCR do testów, mimo że PCR nie został zaprojektowany jako narzędzie diagnostyczne. 

Testy PCR okazały się niezdolne do odróżnienia fragmentów nieaktywnego wirusa od aktywnego i, pomimo znanej pułapki prowadzącej do nadmiernej liczby wyników fałszywie dodatnich, miliony funtów wydano na zakup i dystrybucję praktycznie bezużytecznych testów do każdej miejscowości w Wielkiej Brytanii. Skutki były katastrofalne dla rodzin i przemysłu. Opuszczano imprezy rodzinne i święta, ludzie izolowali się, popadali w depresję, otyłość i alkoholizm. Skivers znaleźli sposoby na fałszowanie testów, aby uzyskać tydzień wolnego od pracy, a jedynymi zwycięzcami byli producenci testów .

Transmisja bezobjawowa. COVID-19 odniósł w tym sukces, wskrzeszając wątpliwe zjawisko „transmisji bezobjawowej” . Było to ściśle powiązane z opisanym powyżej, ponieważ można było zarazić się COVID-19, tzw. „wirusem zabójcą”, i nieświadomie przekazać go innym – zwłaszcza babci – ponieważ nie wiedziało się, że się go ma. Było to praktycznie niespotykane przed „pandemią”, ale stanowiło ważny element podręcznika, ponieważ jedynym sposobem na ustalenie, czy nieświadomie miało się COVID-19.

Długi COVID. Gdy początkowy entuzjazm związany z pandemią COVID-19 osłabł, wirus, rozczarowany swoim upadkiem, odrodził się pod postacią Długiego COVID-19. Wcześniejsze istnienie dobrze znanego zjawiska zespołu postwirusowego zostało zmiecione na dalszy plan w obliczu Długiego COVID-19. Nie był to byle jaki zespół postwirusowy; był on spowodowany przez (szczepionki) COVID-19 i należało go traktować poważnie.

Wkrótce długi COVID stał się bardzo popularny wśród klasy średniej i zawodowej. Po tym, jak stał się pandemią po pandemii i dotknął głównie głośną i elokwentną warstwę społeczeństwa, wkrótce fundusze na badania nad zjawiskiem długiego COVID napłynęły do ​​kas uniwersytetów i ośrodków badawczych. Kwota ta przyćmiła finansowanie, na przykład, leczenia ME/CFS (encefalomyelitis myalgic/chronic tired syndrome), które również może mieć podłoże wirusowe.

Małpia ospa na ławie oskarżonych
Jak opublikowano w Global Health NOW , biuletynie Johns Hopkins Bloomberg School of Public Health, wraz z linkiem do CIDRAP , biuletynu Centrum Badań i Polityki Chorób Zakaźnych Uniwersytetu Minnesoty, niedawne badanie wykazało, że w przypadku ospy małpiej, bez podania źródła, skopiowano wszystkie trzy powyższe taktyki z podręcznika dotyczącego COVID-19. Odkrycie opiera się na obserwacji, że zakres zakażenia ospą małpią potwierdzony u mężczyzn prezentujących objawy był niższy niż liczba mężczyzn zidentyfikowanych po przeprowadzeniu testu (metodą PCR) u mężczyzn, „którzy nigdy nie prezentowali objawów MPox ani nie otrzymali diagnozy MPox”. Ponownie widzimy dowody na zakażenie z pozornie jednoznacznymi objawami, zidentyfikowane dopiero po przeprowadzeniu testu PCR .

Autorzy artykułu w „Nature” bez cienia rumieńców powołują się na „realistyczne założenia modelowania”, które szacują, że „niezdiagnozowane infekcje mogą odpowiadać za co najmniej 31% do 44% wszystkich przypadków transmisji” ospy małpiej. Modelowanie rzadko jest realistyczne. Nieopisane w żadnym z powyższych artykułów, ale omówione w innych miejscach, ospa małpia również podjęła próby wskoczenia na modę zapoczątkowaną przez długi COVID, a pojawiły się doniesienia o długiej ospie małpiej . W artykule w „Nature” wspomniano również o „72% skuteczności” szczepionki Jynneos przeciwko ospie małpiej w przypadku zdiagnozowanego zakażenia. Jednak, ponownie stosując inną sztuczkę z podręcznika COVID-19, autorzy odnoszą się do względnej, a nie bezwzględnej redukcji ryzyka.

Ambicję małpiej ospy można tylko podziwiać. Zapożyczywszy od COVID-19 bezobjawową transmisję, obowiązkowe testy, wątpliwą ewangelizację PCR i wyolbrzymione twierdzenia o skuteczności szczepionek, wydaje się teraz zdeterminowana, by stać się kolejną modną paniką w dziedzinie zdrowia publicznego. Bez wątpienia wkrótce możemy spodziewać się apeli o wzmocniony nadzór, finansowanie kryzysowe, ograniczenia behawioralne, a być może nawet marsze równości z zachowaniem dystansu społecznego. Brakuje jedynie nocnych konferencji prasowych rządu, na których przestraszeni ministrowie stoją obok wykresów, których nikt nie rozumie, podczas gdy poważni eksperci ostrzegają nas, że najbliższe dwa tygodnie będą kluczowe.

Kiedy sprzeczności stają się polityką….

W najnowszym artykule Exposing the Darkness zwrócono uwagę na niepokojące zjawisko: te same instytucje, które wprowadziły radykalne zasady dotyczące COVID-19, twierdzą teraz, że lekarze kwestionujący oficjalną wersję wydarzeń nie zostali wystarczająco ukarani . Artykuł zatytułowany „Poradnik na temat kolejnej plandemii: Uciszanie i karanie lekarzy sprzeciwiających się” opisuje nową tendencję w środowisku medycznym, zmierzającą do nałożenia surowszych kar zawodowych na lekarzy kwestionujących oficjalne wytyczne dotyczące zdrowia publicznego. W mediach medycznych pojawia się argument, że lekarze, którzy kwestionowali lockdowny, obowiązkowe szczepienia, zasady noszenia maseczek lub protokoły leczenia, powinni być poddawani surowszej karze w przypadku kolejnego „zagrożenia zdrowotnego”.

Już sama ta propozycja powinna wzbudzić zdziwienie. W dobie COVID-19 lekarze sprzeciwiający się temu poglądowi nie byli ignorowani. Wielu z nich zostało zwolnionych z systemów szpitalnych, pozbawionych certyfikatów, zawieszonych przez komisje lekarskie lub wyrzuconych z instytucji akademickich. Inni zostali ograniczeni lub usunięci z mediów społecznościowych. Pogląd, że sprzeciw nie był karany, jest, w najlepszym razie, niezwykłą rewizją niedawnej historii.

Ale jeśli jest coś, czego ostatnie kilka lat dowiodło, to to, że oficjalne komunikaty dotyczące polityki pandemicznej często przypominały labirynt sprzeczności. W jednej chwili coś było niepotrzebne, w następnej – obowiązkowe. Polityki uznawano za „naukowe”, by po kilku miesiącach po cichu z nich zrezygnować. Jeden z komentujących artykuł, Paul Vonharnish , doskonale uchwycił to doświadczenie w satyrycznym zestawieniu, które opublikował. Brzmi ono mniej jak parodia, a bardziej jak dokumentalny zapis chaosu, który rządził codziennym życiem w erze lockdownu.

Podręcznik pandemii

Zasadniczo nie możesz opuszczać domu z żadnego powodu, ale jeśli musisz, to możesz.
Maseczki są bezużyteczne, ale może trzeba je nosić. Mogą cię uratować – o ile nie są bezużyteczne. Ale są też obowiązkowe.
Sklepy są zamknięte, z wyjątkiem tych, które pozostają otwarte.
Nie powinieneś udawać się do szpitala, chyba że jest to konieczne. Powinieneś tam iść tylko w nagłych wypadkach, pod warunkiem, że nie jesteś chory.
Ten wirus jest śmiertelny, ale nie aż tak straszny, z tą różnicą, że czasami może doprowadzić do globalnej katastrofy.
Rękawiczki nie pomogą, ale mogą pomóc.
Wszyscy powinniśmy zostać w domu, chyba że musimy gdzieś wyjść.
W supermarketach nie brakuje artykułów spożywczych, ale gdy się tam pójdzie, okazuje się, że brakuje wielu rzeczy.
Wirus nie ma żadnego wpływu na dzieci, z wyjątkiem tych, których dotknął.
Zwierzęta nie ucierpiały, ale w Belgii nadal jest kot, u którego test dał wynik pozytywny.
Kiedy jesteś chory, masz wiele objawów, jednak możesz również zachorować bez objawów, mieć objawy, nie będąc chorym lub zarażać bez objawów.
Aby nie zachorować, musisz dobrze się odżywiać i ćwiczyć. Jedz to, co masz pod ręką, chyba że nie masz nic do jedzenia.
Lepiej zaczerpnąć świeżego powietrza. Nie chodź do parków ani nigdzie nie spaceruj.
Nie możesz wejść do domu spokojnej starości, ale musisz zaopiekować się starszymi ludźmi, którzy tam mieszkają.
Jeśli jesteś chory, nie możesz wychodzić. Możesz iść do apteki, ale tylko jeśli nie czujesz się dobrze.
Można zamówić jedzenie z restauracji z dostawą do domu, ale zakupy spożywcze w sklepie muszą zostać zdezynfekowane.
Każdy niepokojący artykuł lub wywiad zaczyna się od słów: „Nie chcę wywoływać paniki, ale…”
Nie możesz odwiedzić swojej matki ani babci, ale możesz wziąć taksówkę i spotkać się ze starszym taksówkarzem.
Możesz spacerować z przyjacielem, ale nie z rodziną — zwłaszcza jeśli mieszkają pod jednym dachem.
Jesteś bezpieczny, jeśli zachowasz odpowiedni dystans społeczny — ale nie możesz nigdzie iść.
Wirus pozostaje aktywny na powierzchniach przez dwie godziny. Ale niekoniecznie.
Wirus żyje w powietrzu. A może nie. A może jednak tak. Zwłaszcza w zamkniętym pomieszczeniu.
Policzylibyśmy liczbę zgonów, ale nie wiemy, ile osób jest zakażonych. Ale i tak na to umrą.
Powinniśmy pozostać zamknięci, dopóki wirus nie zniknie. Ale możemy pozostać zamknięci i później.
Nie mamy żadnego leczenia… (lekarstw, tylko zastrzyki)

Dodatkowe zasady dotyczące pandemii
(Ponieważ lista nie jest jeszcze kompletna)

Czytając listę Paula, uświadomiłem sobie, że istniało kilka dodatkowych zasad, które również obowiązywały w tamtej epoce:
Musisz zaufać nauce. Nauka może się zmienić jutro, ale kwestionowanie jej jest antynaukowe.
Szczepionki są bezpieczne i skuteczne. Jeśli zawiodą, to dlatego, że nie przyjęła ich wystarczająca liczba osób.
Jeśli przyjmiesz szczepionkę, nie możesz zachorować — chyba że to zrobisz, w takim przypadku zapobiegniesz czemuś gorszemu.
Naturalna odporność nie istnieje. Chyba że nagle się pojawi.
Jeśli umrzesz w ciągu kilku tygodni od pozytywnego wyniku testu, to jest to śmierć spowodowana COVID-19. Jeśli umrzesz po szczepieniu, to nie ma to związku z chorobą (i jesteś jeszcze nieszczepiony – musi minąć dwa tygodnie nawet 21 dni aby szczepionka „się przyjęła”, „zaczęła działać „) .
Lockdowny nie działają, ale muszą być kontynuowane, dopóki nie zaczną działać.
Zgromadzenia są niebezpieczne — chyba że wspierają właściwą sprawę polityczną.
Szpitale są przepełnione, z wyjątkiem dni, gdy przyjeżdżają reporterzy.
Lekarze muszą postępować zgodnie z nauką. Jeśli się z nią nie zgadzają, mogą stracić prawo wykonywania zawodu.
Firmy zajmujące się mediami społecznościowymi muszą usuwać dezinformację, czyli wszystko, co później okazuje się prawdą.
Uprawnienia nadzwyczajne mają charakter tymczasowy, ale mogą być odnawiane na czas nieokreślony.
Wolność słowa jest niezbędna — z wyjątkiem sytuacji zagrożenia zdrowia publicznego.
Pandemia zakończy się wtedy, gdy władze stwierdzą jej zakończenie, a nie wtedy, gdy dowody będą to potwierdzać.
Ekspertom zawsze należy ufać — zwłaszcza wtedy, gdy zmieniają swoje wcześniejsze opinie.
I na koniec: wszystko, co ci zrobiono, było dla twojego bezpieczeństwa.

Dlaczego to ma znaczenie
Satyra działa, ponieważ ujawnia coś prawdziwego. Sprzeczności, które ludzie pamiętają z czasów pandemii COVID-19, nie były urojone. Doświadczały ich codziennie miliony. Dlatego propozycje jeszcze surowszego karania lekarzy o odmiennych poglądach powinny niepokoić każdego, kto ceni otwartą debatę naukową. Nauka nie rozwija się poprzez wymuszanie jednomyślności. Rozwija się poprzez różnice zdań, testy, krytykę i rewizję. Jeśli reakcją na poprzedni kryzys było po prostuzaostrzenie kontroli nad sprzeciwem, to następny kryzys — prawdziwy lub wywołany — może przebiegać według bardzo dobrze znanego scenariusza. A jeśli tak się stanie, to już znamy zasady.

Kiedy historia „wirusa” rozpada się. Ukryta rola pestycydów, leków i toksyn w tzw. epidemiach.

Od arsenianu ołowiu i polio po rtęć, toksyczną ropę naftową i katastrofy związane z narkotykami – historia pokazuje, jak zatrucie może maskować się jako zarażenie
Jednym z najbardziej leniwych nawyków współczesnej medycyny jest jednocześnie jeden z najniebezpieczniejszych: gdy pojawia się nietypowa grupa chorób, pierwszym wyjaśnieniem jest często niewidoczny zarazek.

Wirus jest fajny.
Wirus jest dramatyczny.
Wirus daje biurokracji coś do ścigania, mediom coś do rozgłaszania, a producentom leków coś do monetyzacji.

Historia jednak nie jest tak pochlebna. Choroby, które początkowo opisywano jako epidemie, okazywały się później przyczyną chemikaliów przemysłowych, pestycydów, zanieczyszczonych produktów lub toksyczności farmaceutycznej . W niektórych przypadkach ostatecznie uznawano przyczynę toksyczną. W innych przypadkach toksyczne wyjaśnienie było odsuwane na bok, minimalizowane lub traktowane jak wstydliwy krewny w Święto Dziękczynienia. Istotą sprawy nie jest to, że każda choroba zrzucana na wirusa była w rzeczywistości zatruciem. To byłoby zbyt proste, a historia rzadko bywa prosta. Chodzi o to, że toksyczna przyczyna była zbyt często pomijana , podczas gdy narracja o zakaźności zyskuje przewagę, otoczkę i lata instytucjonalnej ochrony. A gdy już ta historia się zakorzeni, próba jej obalenia przypomina próbę eksmisji dzikiego lokatora za pomocą rządowej dotacji.

Polio i kwestia pestycydów
Zacznijmy od najbardziej kontrowersyjnego przypadku. Standardowa wersja mówi, że polio było chorobą wirusową, która terroryzowała pierwszą połowę XX wieku, dopóki szczepienia nie przyniosły jej opanowania. Ten pogląd pozostaje w powszechnym przekonaniu. Jednak od dawna istnieje odmienny tok rozumowania, który dowodzi, że ekspozycja na substancje toksyczne – zwłaszcza pestycydy arsenowe, a później DDT – była pomijanym elementem historii , szczególnie w przypadkach paraliżu i urazów kręgosłupa przypominających polio. Arsenian ołowiu został szeroko wprowadzony do rolnictwa w USA w latach 90. XIX wieku i był intensywnie stosowany przez dziesięciolecia; DDT pojawił się w latach 40. XX wieku. Oba te związki są neurotoksycznymi substancjami chemicznymi o dobrze udokumentowanych szkodliwościach.

Nie oznacza to jednak , że historycy lub przedstawiciele służby zdrowia publicznego zaakceptowali twierdzenie, że polio to po prostu zatrucie pestycydami pod inną nazwą. Nie zaakceptowali. W rzeczywistości, główne publikacje wyraźnie odrzucają ten wniosek. Jednak nawet główna literatura historyczna przyznaje, że w połowie XX wieku naukowcy i przedstawiciele służby zdrowia publicznego zmagali się z relacją między DDT, ryzykiem zachorowania a obawami społecznymi dotyczącymi paraliżu , co nie jest równoznaczne z twierdzeniem, że problem jest na pierwszy rzut oka absurdalny. W typowych narracjach pomija się fakt, że arsenian ołowiu pojawił się pierwszy .

Zanim DDT stał się bardziej znanym złoczyńcą, arsenian ołowiu nasycał już sady i obszary rolnicze przez dekady. Jeśli ktoś próbuje zrozumieć, dlaczego zespoły paraliżu występowały w intensywnie opryskiwanych środowiskach, zatrzymanie dochodzenia na „to wina wirusa” jest mniej naukowe niż odwołanie detektywa, gdy dymiąca beczka pestycydu jest jeszcze ciepła.

Zastosowanie arsenianu ołowiu w rolnictwie było ogromne, a jego zagrożenia stały się na tyle poważne, że obawy dotyczące pozostałości i zdrowia pracowników narastały na długo przed ostatecznym wycofaniem go z użytku. Zatem uczciwe sformułowanie jest takie: polio nadal jest oficjalnie klasyfikowane jako choroba wirusowa, ale historyczne nakładanie się z narażeniem na neurotoksyczne pestycydy – zwłaszcza arsenian ołowiu i DDT – zasługuje na znacznie większą uwagę niż zazwyczaj . To nie jest zaprzeczenie. To się nazywa zadawanie oczywistych pytań, zanim parada się rozpocznie.

SMON i kliochinol
Jeśli polio jest przedmiotem sporu, to SMON jest dowodem pełnym odcisków palców . W powojennej Japonii tysiące osób zachorowało na podostrą neuropatię mielo-wzrokową (Myelo-Ptic Neuropathy) , wyniszczający zespół objawów obejmujący drętwienie, osłabienie, zaburzenia chodu, problemy ze wzrokiem, a czasami ślepotę. Ponieważ przypadki pojawiały się w grupach i towarzyszyły im dolegliwości żołądkowo-jelitowe, wielu podejrzewało chorobę o etiologię zakaźną. Rozpowszechniono doniesienia o możliwym wirusie SMON, co skłoniło opinię publiczną do myślenia o infekcji. W japońskiej historii tego epizodu odnotowano, że podejrzewano obecność wirusa, a nawet nagłośniono tę sprawę, zanim późniejsze badania nie potwierdziły jej istnienia.

Ostatecznie sprawę rozstrzygnęła nie triumfalna izolacja wirusa, ale znacznie gorsze odkrycie: ścisły związek między SMON a kliochinolem , lekiem jelitowym szeroko sprzedawanym w Japonii. Japońskie władze ostatecznie zawiesiły jego stosowanie, a epidemia załamała się. Późniejsze streszczenia opisują SMON jako chorobę neurotoksyczną wywoływaną przez kliochinol , z ponad 11 000 potwierdzonych przypadków. Było to widoczne gołym okiem: poważna epidemia, początkowo traktowana jako zakaźna, później rozpoznana jako zatrucie lekami . Ofiary zapłaciły za to opóźnienie utratą wzroku, sprawności ruchowej i życia. Oczywiście to nie firmy i urzędnicy skończyli na wózkach inwalidzkich.

Choroba Minamata i odruch zarażania
Kolejny przypadek z Japonii powinien stać się lekturą obowiązkową dla każdego, kto uważa, że ​​władze zawsze w pierwszej kolejności zwracają uwagę na toksyny. Kiedy w latach 50. XX wieku w Minamata zaczęły pojawiać się ciężkie choroby neurologiczne, władze początkowo traktowały je jako tajemniczą i potencjalnie zakaźną chorobę. Pacjentów izolowano. Domy dezynfekowano. Śledczy snuli liczne teorie, podczas gdy zatrucie trwało.

Dopiero później skupiono się na zanieczyszczeniu metylortęcią pochodzącą ze ścieków przemysłowych, która przedostała się do łańcucha pokarmowego poprzez ryby i skorupiaki. UNEP i raporty ONZ obecnie opisują chorobę Minamata wprost jako zatrucie rtęcią. To jest ten rodzaj przypadku, który powinien upokorzyć całą branżę zajmującą się epidemiami. Dotknięci chorobą nie „zarażali się” od siebie nawzajem tajemniczą chorobą neurologiczną. Zostali zatruci przez zakład chemiczny, a wczesne założenia dotyczące zarażenia opóźniły rozpoznanie prawdziwej przyczyny. Kiedy ludzie mówią, że historia uczy, to właśnie to mają na myśli. Niestety, medycyna często traktuje historię tak, jak nastolatki traktują znaki ograniczenia prędkości.

Syndrom toksycznej ropy w Hiszpanii

W 1981 roku w Hiszpanii wybuchła przerażająca epidemia, która początkowo przypominała dziwaczną chorobę zakaźną. U pacjentów wystąpiły bóle mięśni, eozynofilia, problemy z płucami, a później przewlekłe powikłania. Zachorowało ponad 20 000 osób. Okazało się, że przyczyną nie był wirus, a zanieczyszczony olej rzepakowy, sprzedawany podszywając się pod oliwę z oliwek . W badaniach medycznych opisano to jako masowe zatrucie spowodowane zafałszowanym olejem. To, co czyni ten przypadek tak pouczającym, to to, jak szybko populacja może ulec pokusie myślenia o epidemii, podczas gdy prawdziwą przyczyną są kuchnie i stragany na targu. Nie wszystko, co rozprzestrzenia się w społeczności, jest zaraźliwe, jak ludzie sobie wyobrażają. Czasami powszechnym kontaktem jest produkt, a nie patogen.

Prawdziwy wzór
Te przypadki nie są identyczne. Nie należy ich sprowadzać do jednego, uproszczonego sloganu. Ujawniają jednak pewien schemat, który zasługuje na znacznie większe podejrzenie, niż się wydaje. Pojawia się tajemnicza choroba. Skupione przypadki wywołują strach. Naukowcy rozpoczynają poszukiwania wirusa. Kontakt z toksynami jest traktowany jako wtórny, spekulatywny lub uciążliwy. Potem – czasami po latach – toksyczna przyczyna ponownie przedostaje się do pokoju.

Tak było z kliochinolem i SMON .
Tak było z metylortęcią i chorobą Minamata .
Tak było z zafałszowanym olejem w Hiszpanii .

A w przypadku polio , kwestia pestycydów – zwłaszcza arsenianu ołowiu najpierw, a później DDT – nigdy nie została poddana tak długiemu, publicznemu przesłuchaniu, jakiego można by oczekiwać, gdyby w grę wchodziły znane neurotoksyny.Ten ostatni punkt ma znaczenie. Nawet jeśli oficjalna wersja wydarzeń pozostaje niewzruszona, odmowa badania toksycznych kofaktorów z równą powagą mówi coś o tym, jak medycyna myśli. Albo jak nie myśli.

Dlaczego toksyczne wyjaśnienie przegrywa na początku
Odpowiedź nie jest tajemnicza. Narracja wirusowa jest wygodna instytucjonalnie. Wspiera uprawnienia nadzwyczajne, granty badawcze, kampanie szczepień i interwencje farmaceutyczne. Narracja toksyczna jest bardziej chaotyczna. Wskazuje na producentów, organy regulacyjne, praktyki rolnicze, zanieczyszczenia przemysłowe, złe leki, zanieczyszczone produkty i zaniedbania zawodowe. Wirus jest winą natury. Trucizna jest czyimś rachunkiem. Zgadnij, którą historię wolą ludzie wpływowi.

Pytanie, które powinno być zadane jako pierwsze
Kiedy władze szybko ogłaszają, że tajemnicza choroba jest wywoływana przez wirusa, pierwszą reakcją powinien być sceptycyzm. Historia podpowiada, że ​​oficjalne wyjaśnienie często jest punktem wyjścia do kwestionowania, a nie punktem wyjścia. Zbyt często poszukiwania niewidzialnego patogenu rozpoczynają się natychmiast, podczas gdy znacznie bardziej namacalne możliwości – narażenie na działanie substancji chemicznych, toksyczność farmaceutyków, skażona żywność czy zatrucie środowiskowe – są traktowane jako dodatek. Jednak za każdym razem, gdy dowody w końcu uchodzą na jaw, winowajcą okazuje się nie zakażenie, ale coś znacznie bardziej konkretnego. Odcinki te podążają za znanym schematem. Pojawia się dziwna choroba. Skupiska zachorowań alarmują opinię publiczną. Naukowcy spieszą się z identyfikacją wirusa. Kontakt ze środowiskiem lub lekami schodzi na margines.

Potem – czasami po latach – toksyczna przyczyna w końcu wdziera się do opowieści. Tak było w przypadku kliochinolu i SMON , kiedy powszechnie przepisywany lek okazał się źródłem wyniszczającej epidemii neurologicznej. Tak było w przypadku choroby Minamata , gdzie zatrucie rtęcią pochodzącą z odpadów przemysłowych początkowo traktowano jako tajemniczą chorobę neurologiczną. Podobnie było w przypadku hiszpańskiego zespołu toksycznych olejów , gdzie tysiące osób zachorowało na zanieczyszczony olej kuchenny, który początkowo wyglądał jak epidemia.

W przypadku polio rola neurotoksycznych pestycydów — zwłaszcza arsenianu ołowiu w pierwszych dekadach i późniejszego DDT — była od dawna przedmiotem debaty, jednak rzadko poświęcano jej tyle uwagi, jakiej można by oczekiwać w czasach, gdy substancje chemiczne mogące powodować uszkodzenia neurologiczne były stosowane na masową skalę. Główna lekcja jest prosta. Nie każde ognisko choroby jest zaraźliwe. Czasami wyjaśnienie leży nie w niewidzialnym mikrobie, ale w ekspozycji na substancje chemiczne, które są widoczne na pierwszy rzut oka . Właśnie dlatego pierwszą reakcją na tajemniczą epidemię nie powinna być automatyczna wiara w historię wirusa, ale dokładna analiza trucizn już krążących w środowisku.