Mistyczny 11/09/2001

11/09/2001 – CO TAK NAPRAWDĘ UDERZYŁO W WTC 2 ?

Wraz z zawaleniem się bliźniaczych wież, spektakularne uderzenie drugiego samolotu z Wieżą Południową zostało najlepiej zarejestrowane i najbardziej sfotografowane z wydarzeń 11 września. Pierwszy samolot został uchwycony tylko przelotnie w jednej lub dwóch krótkich, choć odkrywczych sekundach materiału dokumentalnego, podczas gdy atak na Pentagon pozostaje zagadką sprzecznych dowodów materialnych i jeszcze bardziej sprzecznych relacji naocznych świadków.

Jeszcze mniej wiadomo o samolocie, który rozbił się w Pensylwanii. W przypadku drugiego samolotu mamy jednak do czynienia nie z brakiem dowodów, ale z ich obfitością. Incydent został uchwycony przez wielu fotografów i operatorów kamer wideo, zawodowych i amatorskich, przyciągniętych do sceny przez wcześniejszy atak na wierzę północną.

Zdjęcia i nagrania wideo, które uchwycili, weszły do świadomości publicznej jako być może definiujące obrazy 9-11, ponieważ to właśnie te obrazy, wraz z tymi z zawalenia się wież, były emitowane na całym świecie i stale odtwarzane w telewizji w kolejnych dniach.

Obrazy drugiego uderzenia stanowią zatem skarbnicę dowodów dla badacza 9-11, jednak nie jest to w pełni odzwierciedlone w ilości uwagi i analizy, jaką do tej pory otrzymali. To prawie tak, jakby ich znajomość, znoszona przez ekspozycję na niezliczone powtórki, stłumiła naszą ciekawość śledczą.

Niezależnie od przyczyny, z pewnością jest tak, że prawie trzy lata po tym wydarzeniu, nadal istnieją pewne ważne, ale w dużej mierze przeoczone dowody, które rzucają cenne światło na prawdziwy charakter tego incydentu. W rzeczywistości jest ich tak wiele, że trudno jest wiedzieć, od czego zacząć.

Być może równie dobrym miejscem do rozpoczęcia jak każde inne jest blizna, którą stworzył drugi samolot na fasadzie WTC 2 i oficjalny stosunek do niej. Ponieważ Wieża Południowa spłonęła tak intensywnie i ponieważ zawaliła się zaledwie godzinę po uderzeniu, niewiele jest zdjęć w domenie publicznej, które dają wyraźny obraz blizny, gdy nie była przesłonięta gęstym dymem. Jest jednak kilka, a jedno z najlepszych z nich zostało odtworzone poniżej.

Więc co uderzyło w Południową Wieżę ?

Aby odpowiedzieć na to pytanie, musimy przyjrzeć się uważnie wszystkim dostępnym dowodom fotograficznym i wideo. Analiza tych zdjęć pokazuje, że istnieją uzasadnione powody, aby sądzić, że samolot ten był czymś innym niż United Airlines Lot 175, Boeing 767, który odlatywał z lotniska Logan w Bostonie o godzinie 08.14.

Weźmy na przykład prędkość samolotu. Analiza materiału wideo sugeruje, że samolot poruszał się z prędkością 590 mph, gdy uderzył w budynek. Nie jest to odległa górna prędkość przelotowa samolotu 767, ale zwykły 767 może osiągnąć takie prędkości tylko wtedy, gdy leci na dużej wysokości. Na poziomie morza, gdzie powietrze jest znacznie gęstsze i oferuje znacznie większy opór, 590 mph jest daleko poza możliwościami 767.

To poddaje w wątpliwość, czy samolot był napędzany silnikami Pratt and Whitney’a używanymi zwykle w 767-kach i sugeruje, że jest to elektrownia typu częściej spotykanego w samolotach wojskowych.

Dokładna analiza zdjęć i nagrań wideo ujawnia inne anomalie. Te, w których widoczny jest spód samolotu, pokazują, że pod jego prawym skrzydłem znajduje się anomalne urządzenie i że równie anomalny układ rur łączy to urządzenie z tylną częścią samolotu. Urządzenie (lub “pod”) posiada również dyszę wystającą z przodu. Materiał filmowy uchwycony przez CNN i ABC (poniżej) pokazuje te cechy szczególnie wyraźnie.

Na zdjęciach widać wyraźnie jakieś ”urządzenie” pod samolotem.

Kiedy nos samolotu dotyka budynku, widzimy, że urządzenie zaczyna działać.

W tym momencie z dyszy urządzenia emitowany jest jasny wybuch płomienia. Klips CNN wychwytuje to z dużą wyrazistością. Jest jeszcze jeden ciekawy dowód dotyczący wybuchu płomienia, którego niestety nie jestem w stanie tutaj odtworzyć, ponieważ jest zbyt słaby i subtelny, aby przetrwać proces cyfryzacji. Jest on jednak dostępny dla każdego, kto posiada ostrą analogową (np. VHS) kopię klipu CNN. W ramce bezpośrednio przed tą, w której następuje wybuch płomienia, widać dyszę emitującą szarą parę.

Para ta następnie zapala się, tworząc płomień. Wydawałoby się, że ten wybuch oparów jest zalewaniem urządzenia własnym paliwem przed zapłonem. Wydaje się również, że wytworzenie krótkiego wybuchu płomienia jest jedynym celem urządzenia. Najwyraźniej potrzebny jest jakiś dość specjalistyczny sprzęt niezawodnie wytwarzający wybuch płomienia z przodu samolotu lecącego z prędkością prawie 600 mph.

Ale do czego to służy? We wcześniejszym artykule sugerowałem, że urządzenie to jest formą układu zapłonowego, swego rodzaju zaawansowanym technologicznie miotaczem płomieni. Skojarzyłem to urządzenie i jego wybuch płomienia z masywną kulą ognia, która powstała w wyniku uderzenia. Postulowałem, że sam samolot wypełniony jest paliwem i że wybuch płomienia, wytwarzany przez to urządzenie, zapewnia, że ten ogromny, latający zbiornik paliwa eksploduje w sposób terminowy i odpowiednio fotogeniczny. Istnieją jednak problemy z tą interpretacją.

Nie widzę żadnego powodu, dla którego takie urządzenie zapłonowe, gdyby było potrzebne, musiałoby być umieszczone tak widocznie na zewnątrz samolotu. Wydaje mi się, że raczej mniej rzucający się w oczy mechanizm do osiągnięcia tego samego celu mógł być umieszczony wewnątrz płaszczyzny. Nie negując całkowicie mojej pierwotnej interpretacji, miałem jednak powód, aby ponownie przemyśleć kwestię przeznaczenia tego urządzenia na podstawie dodatkowych dowodów, które omówię w dalszej części tego artykułu.

Na razie chciałbym poddać w wątpliwość, że samolot wystrzelił pocisk w budynek przed uderzeniem. Na tyle, na ile widzę, dowody fotograficzne i wideo niewiele mogą potwierdzić tę hipotezę. Inaczej niż w przypadku pierwszego samolotu, bezpośrednio przed zderzeniem nie dochodzi do wybuchu teledetekcyjnego; wszystko, co widzimy, to małe pęknięcie płomienia emanującego z dyszy urządzenia. I o ile mi wiadomo, wyrzutnie rakiet normalnie nie wymagają długich przewodów prowadzących do tyłu samolotu. Pewne oparcie dla teorii “pocisku” zostało zaczerpnięte z fragmentu materiału filmowego zrobionego przez ekipę niemieckiej kamery telewizyjnej na miejscu zdarzenia, z którego odpowiednie zdjęcia zostały odtworzone poniżej.

Zdjęcia z niemieckiego materiału telewizyjnego wyraźnie pokazujące dyszę i wybuch płomienia. Czy to również pokazuje pocisk?

Druga z tych ramek została przytoczona w niektórych miejscach jako dowód wystrzelenia pocisku, ale analiza tej ramki, w kontekście tych bezpośrednio przed i po, pokazuje, że tak nie jest. Pozorny “pocisk” jest po prostu upiornym, nałożonym na siebie obrazem dyszy urządzenia, który pojawia się w trzeciej ramce. Przy bliższym przyjrzeniu się można również dostrzec słaby obraz płatowca samolotu, umieszczony dokładnie tak, jak w trzeciej ramce.

Efekt ten jest konsekwencją “przeplatania się”, polegającego na nałożeniu dwóch sąsiednich klatek jedna na drugą w celu utworzenia nowej, pośredniej klatki. Cyfrowa wersja niemieckiego materiału filmowego zawiera jeszcze kilka innych przykładów tego procesu, co pozwala na bardziej płynne odtwarzanie klipów filmowych o niskiej liczbie klatek.

Ale co mówią prawdziwi sceptycy? Nawet w obrębie społeczności śledczej 9-11 istnieje pewien opór przed zaakceptowaniem istnienia, nie mówiąc już o implikacjach, anormalnych form widzianych na spodniej stronie drugiej płaszczyzny. Dla niektórych jest to zbyt wymyślne i niewiarygodne, aby brać je poważnie pod uwagę; nie powinniśmy nawet dyskutować o tym z obawy przed wyobcowaniem szerszej publiczności. Kiedy sceptycy zabierają się za głupoty, wysuwają trzy merytoryczne zastrzeżenia.

Pierwszym z nich jest to, że rzekome urządzenie jest po prostu odbiciem (być może od właściwego silnika), lub jakąś inną sztuczką światła. Sprzeciw ten można oddalić na tej podstawie, że “pod” jest widoczny pod kilkoma kątami (patrz np. dwa zdjęcia z powyższego materiału CNN i ABC) i w każdym przypadku znajduje się dokładnie w tym samym miejscu na płaszczyźnie. Ponadto urządzenie wychwytuje światło słoneczne w tym samym momencie co silniki i rzuca swój własny cień. Patrzymy tu na obiekt fizyczny, a nie na przejściowy efekt optyczny wynikający z przypadkowego oddziaływania kąta kamery i światła słonecznego.

Drugim zarzutem jest to, że urządzenie i instalacja są po prostu aspektem lakieru samolotu i stanowią część bajki United Airlines. W odpowiedzi na to chciałbym po prostu zwrócić Państwa uwagę na poniższy obraz. Ci, których przyciąga “sztuczka światła”, mogą również chcieć przyjrzeć się mu bliżej. Jest to wzmocniony jeszcze z klipu CNN pokazującego samolot w ostatnich etapach jego przenikania do wnętrza budynku.

Zauważ, że podobnie jak silniki, to anormalne urządzenie pozostawia swoją własną, nieco mniejszą bliznę w fasadzie.

Zwróć również uwagę na to, jak wzmocnienie podkreśla anomalne ułożenie rur przymocowanych do tylnej części płaszczyzny. Cokolwiek to jest, jest to wyraźnie coś bardziej istotnego niż malowanie czy sztuczka z oświetleniem.

Trzecim zarzutem, którego jestem świadom jest to, że obiekty te są w rzeczywistości standardowymi cechami Boeinga 767. Każdy, kto kusi do podążania tą drogą, może zostać poproszony przez hiszpańską gazetę “La Vanguardia” o skomentowanie tych obiektów, aby dokładnie zastanowić się nad znaczeniem odpowiedzi Boeinga. Wydanie La Vanguardia z dnia 22 czerwca 2003.

“…rzecznik prasowy stwierdził, że Boeing nie był w stanie przedstawić opinii “ze względów bezpieczeństwa” i ponieważ oficjalnie nie uczestniczył w dochodzeniu w sprawie tych ataków”.

Jest to dość ciekawa odpowiedź dla firmy, która uważała, że przygląda się regularnym i możliwym do zidentyfikowania przedmiotom z własnego sprzętu.

Sceptycy mogliby również przyjrzeć się bliżej temu zdjęciu blizny, trochę ją wysadzić i zobaczyć, co znajduje się w jej wnętrzu. Aby wspomóc to ćwiczenie i pomóc nam zorientować się w sytuacji, nałożyłem na bliznę skalowany obraz samolotu przenikającego przez budynek i zakreśliłem na czerwono punkty uderzenia dwóch silników i “poda”.

Usuwając nałożoną płaszczyznę, ale zachowując koła, pozostaje nam dokładne wskazanie, gdzie te trzy obiekty uderzyły w budynek. Badanie tych poszczególnych części blizny ujawnia kilka bardzo interesujących szczegółów.

Na poniższym zdjęciu umieściłem powiększone detale tych części blizny, które odpowiadają punktom uderzenia silników i “poda”. Szczegóły zostały nieco wyostrzone, a jasność i kontrast zwiększone w celu zwiększenia przejrzystości.

Po pierwsze, widzimy, że właśnie tam, gdzie uderzył lewy silnik, znajduje się obiekt wyglądający podejrzanie jak silnik, w dużej mierze nienaruszony, zaledwie kilka stóp wewnątrz budynku. Podobny obiekt można zobaczyć bardzo blisko miejsca, w którym uderzył prawy silnik. Być może można by się tego spodziewać, gdyby nie fakt, że silnik, rzekomo z samolotu, został znaleziony na skrzyżowaniu Church Street i Murray Street zaraz po ataku.

Obszar blizny, w którą uderzył “pod” ujawnia jeszcze więcej dowodów o samolocie, który uderzył w wieżę. Jest to ta część blizny, której FEMA woli nie przyznawać. Widać tu wyraźnie dość ciekawą kolekcję rur. Nie solidne, prostokątne odcinki słupów skrzynkowych własnego budynku, ale puste, rurowe instalacje rurowe. Kilka odcinków rur w rzeczywistości, o różnych rozmiarach i spawane razem. Po jego prawej stronie widzimy również skośny zbiór innych ciekawych obiektów, w tym, co wygląda jak wspornik i inne bity i kawałki. Sugerowałbym, abyśmy przyjrzeli się tutaj resztkom instalacji rurowej przymocowanej do spodu samolotu – być może z bliska sekcji ogonowej – oraz urządzeniom służącym do przymocowania jej do samolotu.

Z blizny widać wyraźne nieobecności. Chociaż silniki i części aparatury spodniej przetrwały uderzenie dość dobrze, to wydaje się, że nic z płatowca samolotu tego nie zrobiło. Skrzydła, ogon i kadłub całkowicie zniknęły, jakby wyparowały. Z nagrań wideo z uderzenia wynika, że samolot wydaje się “wtapiać” w budynek w momencie uderzenia i, co ciekawe, tego samego słowa użyło kilku naocznych świadków do opisania uderzenia samolotu w Pentagonie. Również tutaj nie znaleziono praktycznie żadnych szczątków samolotu i kuszące jest zastanawianie się, czy te dwa zdarzenia są ze sobą powiązane, szczególnie w kwestii kompozycji samolotów.

Fotografia ujawnia również inne anomalie. Zauważ, że punkty, w które uderzyły silniki, tworzą raczej wąskie części blizny.

Jednak na lewo od lewego otworu silnika i na prawo od prawego są znacznie większe wrażenia, odpowiadające “oficjalnym” otworom silnika implikowanym na wykresie FEMY. Co spowodowało te większe otwory? Być może sugerują one, że w skrzydłach samolotu znajdowały się urządzenia wybuchowe, których celem było stworzenie tych sztucznych “otworów silnikowych”. Badanie pełnowymiarowych wersji klipsa CNN pokazuje te wtórne eksplozje wybuchające po obu stronach silników, tuż po przejściu samolotu przez fasadę budynku. A co mamy zrobić z tym dziwnym, odizolowanym wybrzuszeniem na zewnątrz po prawej stronie głównej blizny i blisko krawędzi budynku? Wydaje się, że zostało ono spowodowane nie przez uderzenie samolotu, ale przez ładunek wybuchowy wewnątrz budynku, zmuszający pionowe filary do wygięcia się na zewnątrz.

Daleko mi do fantazji i niesamowitości, uważam, że przedmioty widoczne na spodniej stronie drugiej płaszczyzny są ewidentnie prawdziwe, a ich resztki są dostępne dla wszystkich w bliznach Wieży Południowej. Wierzę również, że obiekty te stanowią być może najsilniejszy i najbardziej przekonywujący dowód w naszym posiadaniu, że prawdziwa natura 11 września była czymś radykalnie odmiennym od scenariusza sugerowanego przez oficjalną relację.

Istnieją dalsze dowody dotyczące tego konkretnego ataku, które pomagają nam uzyskać pełniejsze zrozumienie tego, co naprawdę miało miejsce. Kilka fragmentów materiałów wideo, szczególnie tych, które dają wyraźny obraz północnych i wschodnich murów Wieży Południowej, pokazuje bardzo interesujące wydarzenie, które miało miejsce bezpośrednio po uderzeniu. Z północnego narożnika budynku wyłania się obiekt w kształcie pocisku, który przesuwa się na północ.

“Rakieta” wychodząca z rogu WTC 2
“Pocisk” w locie.

Co to za przedmiot i skąd się wziął?

O ile zwolennicy poglądu, że samolot wystrzelił rakietę przed uderzeniem, mogą twierdzić, że stanowi to dalsze poparcie dla ich argumentacji, to wiele wskazuje na to, że tak nie jest. Po pierwsze, obiekt wydaje się zbyt duży, aby pochodził z samolotu. Sądząc po powyższym i fotografii jego otworu wylotowego (poniżej), obiekt ten miał co najmniej jedną kondygnację średnicy, znacznie większą niż cokolwiek, co można było zobaczyć przymocowane do płaszczyzny. Po drugie, obiekt ten wyłania się z WTC 2 w stanie pozornie nieskazitelnym. Gdyby został wystrzelony z samolotu, do czasu wyjścia z narożnika NE, przeszedłby już przez cztery ściany budynku. Zrobienie tego bez zdetonowania lub utraty jego nieskazitelnej formy torpedowej jest, jak twierdzę, nieprawdopodobne.

Naprawdę twierdziłbym, że obiekt w ogóle nie jest pociskiem, przynajmniej nie w zwykłym znaczeniu tego słowa. Dzieje się tak dlatego, że choć obiekt ma wygląd zbliżony do pocisku, to po prostu nie zachowuje się tak jak on. Na przykład nie wybucha i nie eksploduje; nie ma doniesień o dużym wybuchu wtórnym w pobliżu placu, który można by przypisać temu “pociskowi” i nie ma też dowodów wideo, które by to sugerowały. Ponadto, jeśli uważnie śledzić przebieg “pocisku” w trakcie przelotu przez plac (do tego potrzebna jest pełnowymiarowa wersja wideo Gamma Press), widać wyraźnie, że rozpada się on w locie, pozostawiając na końcu tylko dość mały, ciemny rdzeń, aby zakończyć trajektorię do jego (niewybuchowego) miejsca spoczynku gdzieś na północ od wieży.

Otwór wyjściowy ”pocisku” w rogu WTC 2 i
Silnik znaleziony na ulicy
po ataku.

Więc jeśli obiekt nie jest pociskiem, to co to jest? Oficjalna relacja kazałaby nam oczywiście wierzyć, że obiekt jest jednym z silników samolotu, rozbijając się o budynek i wychodząc na drugą stronę. To wyjaśnienie można jednak łatwo obalić; oba silniki samolotu można zobaczyć siedząc w dużej mierze nietknięte tuż wewnątrz blizny w budynku, a w każdym razie te zdjęcia i fotografie pokazują coś znacznie większego niż silnik Pratta i Whitney’a wychodzący z budynku. Mimo to uważam, że to wyjaśnienie nie jest tak dalekie, jak mogłoby się wydawać. Części silnika lotniczego zostały oczywiście znalezione w okolicy po ataku na South Tower, na skrzyżowaniu Church Street i Murray Street. Dokument braci Naudet “911” rejestruje odkrycie tych odłamków wkrótce po uderzeniu. Te części silnika musiały skądś pochodzić.

Interesujące jest to, że trajektoria “pocisku” na północ przez plac odpowiada dość dokładnie miejscu, w którym znaleziono te odłamki, co sugeruje, że przybycie odłamków było rzeczywiście ściśle związane z “pociskiem”. Ilustruje to poniższy wykres.

Sugerowałbym, że obiekt, który wyłonił się z narożnika NE Wieży Południowej, był w rzeczywistości kanistrem zawierającym odpowiednie “odłamki”, który był napędzany z budynku, aby uwiarygodnić przekonanie, że zwykły samolot pasażerski uderzył w WTC2. A jeśli ten kanister nie pochodził z samolotu, to musimy stwierdzić, że był on już posadzony w narożnym narożniku wieży przed atakiem, aby w wymaganym momencie zostać odpalonym. O tym, że był on już posadzony, świadczy zarówno jego nieskazitelny stan, kiedy się pojawia, jak i jego wyjście z dokładnego narożnika budynku.

Jeśli tak jest, to podnosi to kilka dość skomplikowanych kwestii technicznych.

Nie mniej istotny jest czas i koordynacja tej sekwencji. Czas wynurzania się obiektu z wieży był dokładnie zgodny z uderzeniem samolotu i poprzedzony równie dobrze zaplanowaną salwą eksplozji po wschodniej stronie wieży, co wyraźnie widać na filmach wideo. Jeśli, jak sądzę, również te były spowodowane przez wcześniej zasadzone materiały wybuchowe, to koordynacja wydaje się zbyt nieskazitelna, by mogła być dziełem ludzkiego operatora naciskającego przyciski. Z pewnością jesteśmy tu świadkami działania zautomatyzowanego systemu, którego spustem jest sam samolot.

Kilku komentatorów zauważyło widoczne różnice między pierwszym a drugim samolotem w sposobie podejścia do celu. O ile pierwszy samolot zbliżał się do WTC 1 z płynną, pozornie zaprogramowaną precyzją, o tyle w przypadku przybycia drugiego samolotu do celu jest coś wyraźnie nieregularnego. Podszedł on do celu z niezwykle dużą prędkością i w ostatnich sekundach musiał wykonać ostry skok w lewo, aby uniknąć całkowitego opuszczenia wieży. Obserwacje te doprowadziły niektórych do wniosku, że pierwszy samolot leciał z wykorzystaniem technologii nawigacji rejsowej, podczas gdy drugi był pod jakąś formą zdalnego, ręcznego sterowania, być może z wykorzystaniem systemu Global Hawk.

Ma to oczywiście istotny wpływ na teorię, że “pocisk” wyłaniający się z rogu wieży był już na miejscu przed uderzeniem samolotu. Gdyby nie można było z góry określić dokładnego punktu uderzenia, na pewno trzeba by było posadzić kilka takich “pocisków” i innych materiałów wybuchowych na kilku piętrach, aby zapewnić, że te znajdujące się w odpowiedniej pozycji zostaną aktywowane w momencie uderzenia. Jest jednak całkiem możliwe, że podejście drugiej płaszczyzny nie było tak niekonsekwentne, jak sugeruje to materiał filmowy.

Możliwe jest, że samolot był celowany z taką samą śmiertelną dokładnością jak pierwszy, a jego manewr bankowy był niczym więcej, jak tylko celowym końcowym rozkwitem, aby jeszcze bardziej wzmocnić wrażenie samolotu pilotowanego ręcznie. Jeśli tak jest, to strategia została źle oceniona, ponieważ to właśnie ten manewr pozwolił oczekującym mediom zarejestrować dla potomności tajemniczy aparat na spodniej stronie samolotu.

W każdym razie, kwestia “pocisku” wyrzuconego z rogu WTC 2 dała mi powód do przemyślenia mojej interpretacji “picisku” i wybuchu płomienia, który spowodował. Uważam teraz za możliwe (i jestem gotów ująć to nie mocniej), że wybuch płomienia odegrał kluczową rolę w zainicjowaniu sekwencji wybuchów – i wyrzucenia “pocisku” – które nastąpiły po uderzeniu. Rano 11 września południowa ściana WTC 2 mogła być skanowana przez czujniki podczerwieni podłączone do komputerowego systemu detonacyjnego.

Ciepło pochodzące z wybuchu płomienia mogło wywołać aktywację tego systemu, zapewniając punktualne wybudzenie następującego po nim olśniewającego wyświetlacza pirotechnicznego.

Ponieważ wiemy, że w weekend poprzedzający dzień 9-11 Wieża Południowa została poddana długotrwałemu “wyłączeniu”, podczas którego miało miejsce wiele intensywnych i nieudokumentowanych prac, z pewnością istniała duża możliwość zainstalowania takiego systemu. Być może wkraczam tutaj w sferę science fiction, ale jest to jednak wynik tylko badania i analizy wszystkich dość doskonałych dowodów, jakie są dostępne.

http://www.serendipity.li/wot/forbes01.htm

Tym, którzy szukają bezpiecznego i prozaicznego wyjaśnienia wydarzeń na WTC2, łagodnej odmiany być może na oficjalnym koncie, muszę przekazać wielkie przeprosiny. Po prostu nie mogę dostarczyć przy tej okazji. Być może rzeczywiście prosi się o to wielu ludzi, aby to zaakceptowali, ale wierzę, że dowody są tam dla każdego, komu zależy na tym, aby spojrzeć: atak na South Tower był jednym z najbardziej fantastycznych i zuchwałych utworów teatralnych, jakie kiedykolwiek powstały przed publicznością.

Uderzenie drugiego samolotu, wraz z zawaleniem się wieży, było przede wszystkim wydarzeniem telewizyjnym. Zostało ono zaplanowane i zaplanowane tak, aby wywrzeć niezatarte wrażenie w umysłach milionów widzów, którzy oglądali to wydarzenie w telewizji w kółko.

Źródło : http://www.serendipity.li/wot/spencer06.htm

Najnowsze wpisy

Kategorie

11/09/2001 – CO TAK NAPRAWDĘ UDERZYŁO W WTC 2 ?

11 lipca 2020 / Możliwość komentowania 11/09/2001 – CO TAK NAPRAWDĘ UDERZYŁO W WTC 2 ? została wyłączona

Może Ci się spodobać

11/09/2001 – DLACZEGO RDZEŃ WIEŻY PODCZAS UPADKU WYPAROWAŁ ? 23 lipca 2020

  • Najnowsze wpisy
  • Kategorie
  • 11/09/2001 – CO TAK NAPRAWDĘ UDERZYŁO W WTC 2 ?
  • Może Ci się spodobać